اتفاقی که سال ۱۳۸۷ با نقش «فریده» در «بزنگاه» به کارگردانی رضا عطاران برای سوسن پرور در تلویزیون رخ داد میتوانست سال ۱۳۹۸ با بازی در نقش «اکرم» در «بوتاکس» به کارگردانی کاوه مظاهری در سینما برایش تکرار شود. اما آنچه در عمل رخ داد نه این، که عکسش بود. شاید به این خاطر که به قول خودش «سوسن پرورشو آفهای لازم برای بازیگر بودن را ندارد...» هرچند تاکید میکند: «با این حال به نظرم مهم این است که من در کل با سوسن پرور بودن، خوشحالم.»
نرگس کیانی: «رسالت من در زندگی این است که وقتی مُردم آدمهایی باشند که با خودشان بگویند یادش بهخیر! سوسن اگر بود... و رشته کلامشان به مِهر وصل شود...» این را بازیگری میگوید که تصور میکرد اگر روزی جایگاهی را که میخواهد در حرفهاش به دست آورد اجازه نمیدهد هیچ انسانی با انسان دیگر، تنها به خاطر جای بالاترش در ردهبندی شغلی، تحقیرآمیز رفتار کند. سوسن پرور، بازیگری که میگوید مدتهاست پذیرفته مدینه فاضلهای که چشم انتظارش بوده وجود ندارد و به شکستن دانهدانه بتهای زندگیاش در برابر چشمش، تن داده همچنان معتقد است «مِهر هم مثل نان آدمها نمکگیر میکند» و نوبت کارگردانی کردن خودش که میرسد آنچه برایش اهمیت دارد «بسیار مهربان بودن در کنار کمی کاربلد بودن» است و این را برای رسیدن به خروجی مطلوبش بهترین روش میداند.
سوسن پرور در صحنهای از نمایش «ویژه بانوان نیست»
سوسن پرور که این شبها با نمایش «ویژه بانوان نیست» به نویسندگی کیمیا خلج، کارگردانی سعید حشمتی و تهیهکنندگی علی اکباتانی در کنار مرضیه صدرایی، ژاکلین آواره، آرزو نادری و وحیدرضا صادقپور روی صحنه پردیس تئاتر و موسیقی شهرزاد است در بخش اول گفتوگویش با کافهخبر خبرآنلاین از روزهای شروع کارش با کارگردانی و نه بازیگری گفت. روزهایی که با نمایش «توالت» از اراک در بیستویکمین جشنواره تئاتر فجر شرکت کرد (۱۳۸۱) و اثرش تقدیر کارگردانی و بازیگری (مجید رحمتی) گرفت. روزهایی که با کارگردانی «تُف (شوک)» و «اشتبْ با ه گرد تنها» باید سرخوشانهترین روزهای زندگیاش را میگذارد اما بیش از شادی، اندوه نشدنها و نگذاشتنها بود که برایش ماند. مهاجرت از اراک به تهران و غم دور و …
