به گزارش برنا، نهمین مرحله حراج اوراق مالی اسلامی دولتی در سال ۱۴۰۵ در حالی برگزار شد که دولت مجموعهای از اوراق را برای جذب نقدینگی بازار عرضه کرد، اما نتیجه نهایی نشان داد بخش قابل توجهی از این عرضهها بدون مشتری باقی مانده است.بر اساس اطلاعات منتشرشده، در حراج ۱۴ مردادماه، تنها یک بانک یا مؤسسه اعتباری غیربانکی برای خرید اوراق با نماد «اراد۲۹۶» سفارش ارائه کرد. ارزش این سفارش ۲ هزار میلیارد ریال بود که وزارت امور اقتصادی و دارایی نیز تمام آن را پذیرفت.در بخش دیگر، سرمایهگذاران فعال در بازار سرمایه ۲۹.۱ هزار میلیارد ریال از اوراق «اراد۲۸۳» را خریداری کردند. در نهایت، مجموع فروش دولت در این مرحله به ۳۱.۱ هزار میلیارد ریال رسید.این رقم در نگاه نخست شاید یک تأمین مالی قابل توجه به نظر برسد، اما وقتی با حجم اوراق عرضهشده مقایسه میشود، تصویر متفاوتی شکل میگیرد. دولت در این مرحله اوراق متعددی را عرضه کرد و حتی ارزش قابل عرضه برخی اوراق را پیش از حراج افزایش داده بود، اما در نهایت بخشی از این ظرفیت بدون تقاضا باقی ماند.یکی از نمونههای مهم، اوراق «اراد۲۹۸» با سررسید تیرماه ۱۴۰۸ بود که مبلغ قابل عرضه آن به ۳۰۰ هزار میلیارد ریال افزایش یافته بود، اما در حراج هیچ سفارشی برای خرید آن ثبت نشد.این اتفاق صرفاً یک عدمتعادل میان عرضه و تقاضا نیست؛ بلکه میتواند نشانهای از تغییر رفتار سرمایهگذاران و افزایش حساسیت آنان نسبت به نرخ بازده، سررسید و شرایط کلی اقتصاد باشد.
چرا نرخ بازدهی به مرز ۴۰ درصد رسیده است؟
مهمترین اتفاق این حراج، نه فقط میزان فروش اوراق، بلکه نرخ بازده تا سررسید آنهاست.نرخ بازده تا سررسید اوراق «اراد۲۸۳» حدود ۳۹.۹ درصد و برای «اراد۲۹۶» حدود ۳۹.۸ درصد اعلام شده است. این ارقام در شرایطی ثبت شدهاند که نرخ سود اسمی سالانه این اوراق ۲۳ درصد است.تفاوت میان نرخ سود اسمی و نرخ بازده تا سررسید، نکتهای بسیار مهم برای تحلیل بازار بدهی است. نرخ سود اسمی همان سود دورهای است که دارنده اوراق دریافت میکند، اما بازده تا سررسید علاوه بر این سود، قیمت خرید اوراق و فاصله آن با ارزش اسمی در زمان سررسید را نیز در محاسبات خود لحاظ میکند.به بیان سادهتر، وقتی سرمایهگذار حاضر است اوراق را با قیمت پایینتری خریداری کند، بازده واقعی سرمایهگذاری او تا زمان سررسید …
