به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ فیلیپ هنشر در کتاب «تاریخ رمان در بریتانیا» با روایتی جذاب و تحلیلی، سه قرن تحول رمان انگلیسی را از دانیل دفو تا زیدی اسمیت مرور میکند.
به باور منتقد روزنامه گاردین، این اثر نهتنها تاریخ رمان را روایت میکند بلکه خود نیز کتابی خواندنی و لذتبخش است که نگاه تازهای به نویسندگان مشهور و کمتر شناختهشده ارائه میدهد.
در نگاه نخست، هنشر این ایده را مطرح میکند که رمان فقط داستانی خوب روایت نمیکند، بلکه خود نیز «داستانی خوب» است؛ تعریفی که به گفته منتقد، درباره کتاب او نیز صدق میکند.
این اثر ۶۰۰ صفحهای، برخلاف بسیاری از کتابهای دانشگاهی، خواننده را خسته نمیکند، بلکه فرصتی برای بازخوانی آثار کلاسیک و کشف نویسندگانی فراهم میآورد که در گذر زمان کمتر دیده شدهاند.
هنشر به جای آنکه تاریخ رمان را به مجموعهای از فصلهای مستقل درباره نویسندگان مختلف تبدیل کند، روایتی پیوسته از تاثیر متقابل نویسندگان بر یکدیگر ارائه میدهد. تجربه شخصی او بهعنوان رماننویس نیز باعث شده تحلیلهایی دقیق از شیوه روایت نویسندگانی، چون چارلز دیکنز و هنری جیمز ارائه کند.
بخش مهمی از کتاب به رقابت ادبی میان ساموئل ریچاردسن و هنری فیلدینگ اختصاص دارد؛ رقابتی که به شکلگیری رمان مدرن کمک کرد.
هنشر همچنین به اقتصاد نشر در قرن هجدهم و نوزدهم میپردازد و نشان میدهد چگونه تصمیمهای ناشران و نویسندگان بر سرنوشت آثار ادبی اثر گذاشته است؛ از استقلال حرفهای ریچاردسن تا انتشار نخستین چاپ کمکیفیت غرور و تعصب جین آستن.
از دیگر ویژگیهای کتاب، بازنگری در جایگاه نویسندگانی است که به اعتقاد هنشر کمتر از شایستگی خود مورد توجه قرار گرفتهاند.
او از هانا مور، توبیاس اسمولت و آرنولد بنت دفاع میکند و در مقابل، با صراحت از نویسندگانی مانند آن رادکلیف، دی.ام. توماس و دیوید لاج انتقاد میکند.
هنشر همچنین معتقد است بسیاری از نوآوریهای ادبی دهههای ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، در واقع بازآفرینی ایدههایی بودهاند که نویسندگان قرنهای پیشتر با موفقیت بیشتری اجرا کرده بودند؛ از شخصیتهای بینام گرفته تا روایتهای کولاژی و خودبازتابی در رمان.
این کتاب روایت خود را در سال ۲۰۰۰ و با بررسی آثار زیدی اسمیت به پایان میرساند.
انتهای پیام/
