در طول قرن بیستم، آمریکای لاتین میزبان دیکتاتوریها و دولتهای اقتدارگرای متعددی بود که به طور بنیادین نهادها و چشمانداز سیاسی آن را شکل دادند. در بستر جنگ سرد و قطبی شدن ایدئولوژیک، نزدیکی این منطقه به ایالات متحده منجر به حمایت از دیکتاتوریهای نظامی مختلف شد. تنها مکزیک، کاستاریکا و بلیز موفق به حفظ نهادهای دموکراتیک نسبتاً باثبات شدند. این دیکتاتوریها زخمهای باز و التیامناپذیری برجای گذاشتند که تا به امروز بر منطقه تأثیر میگذارد. در ادامه با دیکتاتوریهای کمتر شناختهشده آمریکای لاتین که شکلدهنده هائیتی، جمهوری دومینیکن، نیکاراگوئه، گواتمالا و پاناما بودند، بیشتر آشنا شوید.
۱. خاندان دووالیه در هائیتی (۱۹۸۶-۱۹۵۷)
در سال ۱۹۶۳، چشمانداز هائیتی تیره و تار بود: یک طوفان تقریباً همهچیز را نابود کرده بود، کمکهای امدادی توزیع نشده بود، اعتصابات گسترده شده بودند و یک رئیسجمهور نظامی با زندانی کردن مخالفان و تعطیلی روزنامهها از قدرت سوءاستفاده میکرد. امید در جریان انتخابات تجدید شد، زمانی که فرانسوا دووالیه، پزشک روستایی کمرو و مدافع فقرا، پیروز شد. مردم از او حمایت کردند زیرا احساس میکردند بالاخره کسی به فکر آنها است و از همین رو لقب پدرانه «پاپا دوک» (بابا دوک) را به او دادند. با این حال، طولی نکشید که او ریشهها و وعدههایش را فراموش کرد و شروع به اعمال بیرحمانه قدرت کرد، بدون هیچ توجیهی یا حتی ایدئولوژی مشخص.
او بر گردآوری ثروت شخصی عظیم و حذف هرگونه مخالفت متمرکز شد. او شبهنظامیان مردمی معروف به «تونتون ماکوت» را سازماندهی کرد؛ نامی برگرفته از هیولای ترسناک در اسطورههای هائیتی. اینها گروههای اعدام بودند که مسئول ناپدید کردن مخالفان رژیم محسوب میشدند. آنها مرتکب قتلهای بیشماری شدند - برخی با سنگسارک ردن و زنده سوزاندن قربانیان - و همچنین تجاوز و سرقت. دووالیه همچنین با استفاده از مذهب وودو و ایجاد هراس مبتنی بر باورهای عامیانه، فرقه شخصیتی ایجاد کرد تا جمعیت را تحت کنترل خود درآورد.
در اواخر زندگی، رئیسجمهور خودخوانده «مادامالعمر» قانون اساسی را اصلاح کرد تا پسر ۱۹ سالهاش «بیبی دوک» (بچه دوک) را به ریاستجمهوری منصوب کند. پدر ظالمتر و سرکوبگرتر بود، در حالی که پسر آشکارا فاسدتر بود و سبک زندگی تجملاتی را …
