به گزارش خبرفوری، استارتاپی فرانسوی با نام «اینویتین» مدلی غیرمعمول پیشنهاد کرده است؛ زوجها میتوانند بخشی از صندلیهای خالی جشن ازدواج خود را به افرادی بفروشند که هیچ آشنایی قبلی با عروس، داماد یا خانوادههای آنان ندارند. در مقابل، این افراد با پرداخت مبلغی مشخص، در یک عروسی واقعی شرکت میکنند، غذا و موسیقی مراسم را تجربه میکنند و برای چند ساعت به جمعی وارد میشوند که تا پیش از آن کاملا برایشان غریبه بوده است.
این ایده که از سال ۲۰۲۵ توجه رسانههای فرانسوی و بینالمللی را جلب کرده، فقط یک راه برای جبران هزینههای عروسی نیست؛ بلکه نشانهای از گسترش «اقتصاد تجربه» به خصوصیترین مناسبتهای زندگی شخصی است.
یک پرسش کودکانه، آغاز یک کسبوکار
ایده اینویتین از پرسشی ساده آغاز شد. کاتیا لکارسکی، بنیانگذار این پلتفرم، زمانی که خانهاش در جنوبشرقی فرانسه را به گروهی از مهمانان عروسی اجاره داده بود، با پرسش دختر پنجسالهاش روبهرو شد: «چرا ما به عروسیها دعوت نمیشویم؟»
همین پرسش او را به فکر انداخت؛ اگر کسانی که معمولا در فهرست مهمانان هیچ عروسی قرار ندارند، بتوانند برای شرکت در چنین مراسمی هزینه بپردازند، چه خواهد شد؟ از نگاه او، این سازوکار میتوانست هم تجربهای اجتماعی برای افراد تنها یا علاقهمند به مراسمهای فرهنگی باشد و هم بخشی از هزینه سنگین عروسی زوجها را جبران کند.
بیشتر بخوانید:
زبالههای عروسی تیلور سوئیفت فروخته شد!
رونمایی از لباس عروس زیباترین دختربچه جهان | عکس
لباس عروس در گرانترین عروسی جهان «گم شد»
مُد داغ زنان مطلقه | حلقه «طلاق» در انگشت وسط!
پلتفرم اینویتین بر همین اساس شکل گرفت. زوجها در سایت ثبتنام میکنند، تعداد صندلیهای قابل عرضه را مشخص میکنند و تصمیم میگیرند مهمانان بیرونی به کدام بخش مراسم دسترسی داشته باشند؛ تنها مراسم عقد، پذیرایی، شام یا تمام جشن.
عروسی گران است؛ صندلی خالی هم هزینه دارد
هزینه برگزاری عروسی در فرانسه، بهویژه در شهرهای بزرگ و مناطق پرطرفدار، میتواند به سرعت از بودجه اولیه زوجها فراتر برود. برآوردهای رسانهای، هزینه متوسط یک جشن با حدود صد مهمان را نزدیک به ۲۰ هزار یورو اعلام کردهاند؛ رقمی که با اجاره عمارت، پذیرایی، موسیقی، لباس، گلآرایی و عکاسی افزایش مییابد.
قیمت حضور در عروسیهای عرضهشده در پلتفرم نیز ثابت نیست. محل برگزاری، نوع جشن، زمان حضور و خدمات ارائهشده، مبلغ نهایی را تعیین میکند. گزارشهای مختلف از قیمتهایی در بازه حدود ۱۰۰ تا ۶۰۰ یورو حکایت دارند.
نمونه جنیفر و پائولو، زوجی که نزدیک پاریس ازدواج کردند، نشان میدهد این مدل چگونه کار میکند. آنها ابتدا بودجه مراسم را ۱۰ هزار یورو در نظر گرفته بودند، اما هزینهها از ۱۵ هزار یورو عبور کرد. این زوج پنج مهمان غریبه را از طریق پلتفرم پذیرفتند. هر یک از این افراد ۲۱۸ یورو پرداخت کرد و پس از کسر کمیسیون ۱۵ درصدی پلتفرم و هزینه غذا و نوشیدنی، حدود ۱۱۰ یورو به ازای هر مهمان برای زوج باقی ماند؛ در مجموع نزدیک به ۵۵۰ یورو.
این مبلغ شاید هزینه کل مراسم را متحول نکند، اما میتواند بخشی از هزینههای جانبی مانند گل، دکور یا لباس را پوشش دهد.
غریبهها چگونه وارد یک مراسم خصوصی میشوند؟
اینویتین تاکید دارد که این مدل به معنای ورود بیضابطه افراد ناشناس به مراسم خصوصی نیست. عروس و داماد میتوانند پروفایل متقاضیان را بررسی کنند و درباره پذیرش یا رد آنها تصمیم بگیرند. هویت شرکتکنندگان نیز بررسی میشود و مهمانان بیرونی باید مجموعهای از قواعد رفتاری را بپذیرند؛ از رعایت پوشش مراسم و حضور بهموقع تا مصرف متعادل مشروبات الکلی و خودداری از انتشار تصاویر بدون اجازه میزبانان.
به این ترتیب، مهمان پولی قرار نیست صرفا مشتری باشد؛ او باید برای چند ساعت قواعد یک جمع خانوادگی و اجتماعی را رعایت کند.
چرا کسی برای رفتن به عروسی غریبهها پول میدهد؟
برای بخشی از خریداران، جذابیت اصلی این تجربه، حضور در یک جشن واقعی و فرصتی برای معاشرت است. افرادی با دایره دوستان کوچک، کسانی که کمتر به مراسم عروسی دعوت میشوند یا گردشگرانی که میخواهند فرهنگ فرانسه را از نزدیک لمس کنند، مخاطبان بالقوه این مدل هستند.
برخی نیز این مراسم را فرصتی برای آشنایی با آدمهای تازه، تجربه غذا و موسیقی محلی یا حتی بررسی محل برگزاری و خدمات عروسی برای مراسم آینده خود میدانند. در نمونه جنیفر و پائولو، میان مهمانان ناشناس زوجی حضور داشت که خودشان بهتازگی ازدواج کرده بودند و میخواستند این بار بدون مسئولیت و فشار میزبان بودن، در عروسی دیگری شرکت کنند.
مهمان یا مشتری؟
منتقدان میگویند چنین مدلی ممکن است مرز میان روابط شخصی و تجارت را کمرنگ کند. از نگاه آنها، عروسی باید رویدادی خصوصی و خانوادگی باقی بماند، نه محصولی برای خرید و فروش.
اما مدافعان اینویتین معتقدند تعریف عروسی پیش از این نیز در حال تغییر بوده است. رشد مراسمهای کوچکتر، فشار اقتصادی و گسترش پلتفرمهای اشتراکگذاری، زوجها را به بازنگری در سنتها واداشته است.
فعلا نمیتوان گفت فروش صندلی عروسی به روندی فراگیر در فرانسه تبدیل شده است؛ این پدیده هنوز محدود و نوپاست. با این حال، اینویتین یک پرسش مهم پیش میکشد: در جهانی که بسیاری از تجربهها قابل رزرو و خرید شدهاند، آیا حتی «دعوت شدن» نیز میتواند به یک کالا تبدیل شود؟
