همشهری آنلاین- زهرا رفیعی: خبر آمد که به مدرسه دخترانه موشک اصابت کرده است و چند کودک دبستانی شهید شدهاند. در گیجی و ناباوری روز اول جنگ، اعداد شهدا بیشتر میشد. چند روز طول کشید که عدد شهدا به ۱۶۸ نفر برسد.
روزهای نخست کشتار وحشیانه دانشآموزان، حتی عدهای درباره آمریکایی بودن موشک تردید کردند ولی چیزی که این فاجعه را باورپذیر کرد، عکسهایی بود که از میناب مخابره میشد. ثبت چند قاب تصویر کافی بود تا فاجعه میناب مرزها را پشت سر بگذارد و جهان را با جنایتی هولناک روبهرو کند.
گاهی یک عکس، بیشتر از هزاران خبر، حرف برای گفتن دارد. یکی از این تصاویر عکسی هوایی از مراسم تدفین ۱۶۷ نفر از شهدای میناب بود که توسط مرتضی آخوندی عکاس و مستندساز هرمزگانی گرفته شد. (پیکر ماکان نصیری تا لحظه نگارش این مصاحبه پیدا نشده است) عکسها و فیلمهای مرتضی آخوندی نه فقط در رسانههای داخلی و خارجی بازتاب گستردهای یافت، بلکه یکی از مشهورترین تصاویرش موفق شد جایزه بینالمللی بخش عکس خبری مسابقه Golden Shot Photography Awards ۲۰۲۶ را نیز از آن خود کند.
او در گفتوگو با تلویزیون اینترنتی همشهری از پشت صحنه ثبت عکسها و فیلمهای گفت که نه تنها از ذهن خود که از ذهن مخاطب نیز پاک نخواهد شد.
وقتی گفتند مدرسه را موشک زده اند اولین بار چه زمانی از حادثه مدرسه میناب باخبر شدید و چه شد که به سمت محل حادثه حرکت کردید؟
ساعت حدود ۱۰:۳۰ یا ۱۱ بود که خبر دادند انفجاری در میناب رخ داده است. شاید بد نباشد کمی از گذشته بگویم. من سالها عکاس خبری حوزه حوادث بودم. تجربه پوشش جنگ را نداشتیم، اما سیل، زلزله و حوادث طبیعی مختلف را در هرمزگان و استانهای همجوار بارها پوشش داده بودم و همیشه برای چنین اتفاقاتی آماده بودم. وقتی زنگ زدم و پرسیدم چه اتفاقی افتاده، گفتند: یک مدرسه را زدهاند. باورم نمیشد. دوباره پرسیدم مدرسه؟ گفتند بله. ابتدا گفتند یک نفر شهید شده، چند دقیقه بعد خبر به پنج نفر رسید، بعد گفتند ۱۰ نفر. با خودم گفتم مگر چه اتفاقی افتاده که این تعداد کشته دارد؟ همان لحظه راه افتادم به سمت میناب. در مسیر، به خاطر ازدحام جمعیت، خیابانها را یکطرفه کرده بودند. با مدیرکل نوسازی مدارس، صحبت کردم تا همراهشان به محل حادثه بروم. گفتم چون خودرو دولتی دارید و میتوانیم …
