همشهری آنلاین: پوریا پورسرخ در نقش همایون شایگان، مأمور پلیس آگاهی، نه با چهرهای آشنا و نه با شمایل قهرمانهای معمولش ظاهر میشود؛ بلکه عمداً بخشی از جذابیت همیشگی تصویرش را کنار گذاشته است. این انتخاب، در ظاهر ساده، ریسکی جدی دارد: بازیگری که سالها با حضور فیزیکی و چهرهاش شناخته شده، این بار باید اجازه دهد نقش، پیش از خودش دیده شود. همین فاصلهگیری، بازگشت او را به اتفاقی قابل بحث و متفاوت تبدیل کرده است.
۱) تغییر ظاهری چهره مرکز ثقل اجراست. بخشی از انرژی بازی از ظاهر، حضور بدنی و کاریزمای بازیگر میآمد؛ اما همایون شایگان به این امتیازها متکی نیست. او باید شخصیت را از جزئیات کوچکتر بسازد: مکثها، نگاههای حسابشده، نحوه نشستن، لحن پرسشها و واکنشهایی که قرار نیست پررنگ باشند. همین محدودیت، بازی را سختتر میکند. پورسرخ وقتی کمتر تلاش میکند دیده شود، بیشتر به چشم میآید؛ چون مخاطب متوجه میشود پشت آن ظاهر متفاوت، بازیگری ایستاده که دارد قواعد حضورش را تغییر میدهد و پیش میرود. این تغییر، انتخابی حسابشده و جسورانه است.
۲) گریم شایگان یک تغییر ظاهری نیست؛ کارکرد این است که حافظه تصویری مخاطب را مختل میکند. موهای کمپشت، ریش، چهره خسته، اضافهوزن و عینک، تصویری میسازند که فاصله با پرسونای شناختهشده پورسرخ دارد. گریم به بخشی از طراحی شخصیت و روایت تبدیل شده است، نه پوششی برای متفاوت نشان دادن بازیگر. تغییر وقتی ارزشمندتر میشود که بازیگر پشت آن پنهان نشود. پورسرخ باید بعد از کنار رفتن جذابیت اولیه گریم، شخصیت را نگه دارد و اجازه ندهد ظاهری به ترفند تبدیل شود. اینجا موفقیت او وابسته به ادامه بازی است.
۳) پذیرش چنین نقشی برای پورسرخ ریسکپذیر است و …
