همشهری آنلاین -رابعه تیموری: برخلاف سایر هیئتهای عزاداری که هم پای آنها سامرا تا کربلا را طی میکنند، نه طبل و دمام به همراه آوردهاند و نه سنج و شیپور. به بلندگو و سیستمهای پر دم و دستگاه صوتی هم حاجتی ندارند تا صدای نوحهخوان و مداح جمعشان را بشنوند. در هر منزلگاهی که روزی محل گذر کاروان اسرای کربلا بوده، پا میگذارند و مداح هیئت بیکلام و بیهیاهو برایشان از مظلومیت خاندان سیدالشهدا میگوید، اما تا وقتی پردههای اشک چشمهایشان را نپوشانده، گفت و شنود بیصدایشان به رازهایی مگو شباهت دارد که فقط خودشان از آنها باخبرند. وقتی هم مداحی صاحب نام، در موکب و منزلگاهی پر سوز و گداز میخواند، همان حرکات دست و ایما و اشارههای بیکلام علیرضا قلیزاده و دیگر مترجمانی که همراه هیئت هستند، کافی است که غم کربلا را برایشان روایت کند.
قافله جاماندگان اربعین
علیرضا حضرت قلیزاده از بانیان و رئیس هیئت امنای هیئت ناشنوایان است و از آن جا که کمشنوا به دنیا آمده وتحصیلش در رشته زبانشناسی او را به فوتوفن ترجمه آشنا کرده، در بسیاری از مراسمهای هیئت، وظیفه ترجمه مداحیها و سخنرانیها به زبان اشاره را بر عهده دارد: «بعضی از مداحان و سخنرانان با زبان اشاره آشنایی دارند. اگر هم آنها به این زبان تسلط نداشته باشند، مترجم در مراسم و برنامهها حضور دارد و نوحهها و سخنرانیها را برای ناشنوایان ترجمه میکند. »
تعداد زیادی از اعضای هیئت نتوانستهاند با قلیزاده و دوستانش راهی کربلا شوند و دشواری همراه شدن با سایر هیئتها، باعث شد تا خودشان برای مرهم گذاشتن روی حسرت دل سوختهشان آستین بالا بزنند: «آن دسته از اعضای هیئت که نتوانستهاند لذت زیارت حرم شهدای کربلا و حضور در پیادهروی اربعین را بچشند، در روز چهلم شهادت سیدالشهدا در میدان امام حسین (ع) دور هم جمع میشوند و همراه با مترجم و مداح ناشنوایان تا حرم شاه عبدالعظیم (ع) پیادهروی میکنند . » یک جمع خودمانی
سررشته حکایت پا گرفتن هیئت محبان سیدالشهدا، ناشنوایان تهران به ٤ سال پیش برمی گردد که قلیزاده و دوستانش تصمیم گرفتند هیئتی برای ناشنوایان راه بیندازند: «آن زمان من و دوستان ناشنوایم در ایام عزاداری محرم و صفر در هیئتهای محلمان شرکت میکردیم، ولی چون نوحهها و سخنرانیها …
