
همشهری آنلاین: تازه باید این را هم در نظر گرفت که خرید و مصرف کالاهای اساسی را نمیشود حذف کرد، اما سینما رفتن را چرا. با این حال، فروش بعضی فیلمهای امسال، خصوصا فیلمهایی که با سرمایه دولتی ساخته شدهاند، چنان در گیشه پایین بوده که به طور طبیعی این پرسش را پیش روی مخاطب آگاه میگذارد که این فیلمها را برای چه و برای که میسازند؟ یکی از فیلمهای کمفروش امسال «خط نجات» ساخته وحید موسائیان است که ۲۵ اسفند سال پیش به روی پرده رفته و تا امروز تنها یک میلیارد و ۱۵۶ میلیون تومان فروخته و فقط ۱۱ هزار و ۴۵۲ نفر تماشاگر آن بودهاند. بر طبق آمار «سمفا» (سامانه مدیریت فروش و اکران سینما)، این فیلم از اول مرداد تا ۲۵ مرداد به طور میانگین تنها روزی یک بلیت فروخته است. ترکیب بازیگران اصلی «خط نجات» ـ مصطفی زمانی، امیر آقایی، پگاه آهنگرانی و لادن مستوفی ـ نشان میدهد که این فیلم به مثابه فیلمی تجاری به قصد فروش ساخته شده، اما مثل اغلب آثار دولتی سرنوشتی بهتر از شکست در گیشه پیدا نکرده است.
۳۷ برابر ضرر
بر طبق گزارشی که در بخش شفافسازی وبسایت بنیاد سینمایی فارابی در دسترس است، «خط نجات» در سه مقطع از این بنیاد بودجه گرفته است. بار نخست در سال ۱۴۰۰، در قالب قرارداد «متمم پیشخرید مالکیت و حقوق»، فارابی با میزان مشارکت ۵۵ درصد به طرف قرارداد که آزیتا موگویی بوده ۴ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان پرداخت کرده است. فارابی بار دیگر در سال ۱۴۰۱ در قراردادی با عنوان «متمم افزایش سهام پیشخرید مالکیت و حقوق» که در آن سهمش به ۶۰ درصد افزایش پیدا کرده، یک میلیارد و ۳۱۰ میلیونتومان دیگر به این پروژه اختصاص داده است. فارابی در سال ۱۴۰۲ نیز برای بار سوم در قراردادی با عنوان «متمم خرید مالکیت و حقوق (حسابرسی)» به این پروژه ۵۴۰ میلیون تومان دیگر پرداخت کرده است. مجموع این پرداختها میشود ۶ میلیارد و ۱۵۰ میلیون تومان. حالا اگر به یاد بیاوریم که در سالهای ۱۴۰۰، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ قیمت دلار به ترتیب ۲۸ هزار، ۳۴ هزار و ۵۹ هزار تومان بوده است، نتیجه میگیریم که در کل حدود ۲۰۱ هزار دلار به پروژه «خط نجات» اختصاص یافته …






![[لیلا اردبیلی] میراث فرهنگی؛ فراتر از دیوار و سنگ](/news/u/2026-08-23/ettelaat-j0awm.jpg)


