نورنیوز - گروه سیاسی : سرانجام پس از مدتها، مسعود پزشکیان در قاب صداوسیما به عنوان طرف گفت وگو ظاهر شد و به مجموعه ای از سئوالات متنوع پاسخ داد. این برنامه ضبط شده از قبل، تولید دفتر ریاست جمهوری بود و در دو بخش از آنتن رسانه ملّی پخش شد. فارغ از نوع پرسش ها و نیز محتوای پاسخ ها، چیزی که به همان اندازه اهمیت دارد، ارزیابی مناسبات این دو نهاد براساس قالب ساختار گفتوگو است.
قالب برنامه که پاسخگویی پزشکیان به سئوالات یک پرسش کننده غایب بود، اگرچه قالبی بدیع به نظر می رسد اما به خودی خود سئوال برانگیز هم می تواند باشد. رئیس جمهور پس از چندین بار گلایه از نوع عملکرد رسانه ملی در جریان مذاکرات اسلام آباد، نهایتاً ترجیح داد در قالبی متفاوت و بدون استفاده از کارشناسان و مجریان صدا و سیما برنامه اش را بسازد. این شیوه از کار بیش از آنکه یک رویداد رسانهای متعارف باشد، پیامی نمادین از یک تفاوت یا اختلاف یا حتی شکاف گفتمانی میان دولت و رسانه ملّی را مخابره می کند، چیزی که همزمان، «تلاشی برای ترمیم» روابط هم می تواند باشد.
پس از ماهها انتظار برای شنیدن مستقیمِ صدای رئیسجمهور، این اقدام نشاندهنده وضعیتی است که در آن، «ذهن» ادارهکننده کشور (دولت) و «زبان» حاکمیت (رسانه ملی) برای رسیدن به یک روایتِ واحد، با تفاوت هایی مواجه شدهاند. اگرچه این قالبِ حضور، بدیع و بیسابقه نیست، اما یادآورِ یک ضرورتِ راهبردی است: کشور در وضعیت بسیار خطیر کنونی، بیش از هر زمان دیگری به «هماهنگیِ ذهن و زبان حاکمیت» نیاز دارد. پارادوکس استقلال و همافزایی
در هر نظام سیاسی، رسانه ملی جایگاهی فراتر از یک ابزار تبلیغاتی محض دارد و باید در کنار نقد منصفانه، بازتابدهنده واقعیتهای جاری باشد. اما در شرایط دشوار فعلی، این تعریف با یک چالش بنیادین مواجه است: «چگونه میتوان استقلال رسانهای را حفظ کرد و در عین حال، به پشتوانه اجراییِ کشور تبدیل شد؟»
نکته کلیدی در اینجا «مرز میان نقدِ سازنده و تقابل ساختاری» است. وقتی رسانه ملی در نقش یک ناظرِ دوردست یا رقیبِ گفتمانی ظاهر شود، اولین قربانی این اصطکاک، «اعتماد عمومی» …
