به گزارش اصلاحات نیوز؛
در قوانین بازنشستگی، مبنای محاسبه مستمری سالهاست بر متوسط حقوق و مزایای مشمول کسور بیمهای در دو سال پایانی خدمت استوار بوده است؛ به این معنا که حقوق بازنشستگی بر اساس میانگین دریافتی فرد در ۲۴ ماه آخر اشتغال محاسبه میشود. این سازوکار با هدف نزدیک نگه داشتن مستمری به سطح درآمد فرد در سالهای پایانی خدمت و ایجاد تناسب میان حق بیمه پرداختی و مستمری برقرار شده است.
در سالهای اخیر، موضوع تغییر مبنای محاسبه از دو سال پایانی به دورهای طولانیتر مطرح شده و در جریان بررسی قوانین و برنامههای مرتبط با صندوقهای بازنشستگی، بحث محاسبه حقوق بازنشستگی بر مبنای میانگین حقوق در سالهای بیشتری مورد توجه قرار گرفته است. موافقان این تغییر، آن را راهکاری برای جلوگیری از افزایش صوری حقوق در سالهای پایانی خدمت و کنترل ناترازی صندوقها میدانند؛ در مقابل، منتقدان معتقدند افزایش دوره محاسبه میتواند بهویژه در شرایط تورمی، فاصله قابل توجهی میان آخرین درآمد فرد و مستمری بازنشستگی ایجاد کند.
میانگین ۲ سال پایانی حقوق بازنشستگی نباید تغییر کند
علی بابایی کارنامی ضمن مخالفت با مبنای محاسبه حقوق بازنشستگی از دو سال پایانی به دورهای طولانیتر، اظهار کرد: استدلال ما در این زمینه عقلی و مبتنی بر عدالت است و هر رویهای …
