به گزارش سلام نو به نقل از انتخاب، سیاهچالهها استاد پنهانکاری هستند. مگر اینکه هنگام بلعیدن ماده اطراف خود بهطور موقت درخشان شوند، تشخیص حضور آنها تقریباً غیرممکن است. به همین دلیل، دانشمندان هنوز نمیدانند دقیقاً چه تعداد سیاهچاله با جرم ستارهای در کهکشان راه شیری وجود دارد.
اکنون گروهی از اخترشناسان با شبیهسازی کامل تاریخچه شکلگیری و تکامل کهکشان راه شیری، به تخمین تازهای رسیدهاند: احتمالاً حدود ۱۷۰ میلیون سیاهچاله با جرم ستارهای در سراسر کهکشان ما پراکنده هستند.
علاوه بر این، این شبیهسازی محل پراکندگی، جرم و حتی نوع انفجارهایی را که این سیاهچالهها از آنها به وجود آمدهاند پیشبینی میکند؛ اطلاعاتی که میتواند راهنمای رصدهای آینده باشد و صحت این مدلها را محک بزند.
نتایج این پژوهش برای انتشار در مجلات انجمن نجوم آمریکا (AAS) ارسال شده و در حال حاضر بهصورت پیشچاپ در پایگاه arXiv در دسترس است و هنوز فرایند داوری علمی را به پایان نرسانده است.
سیاهچالهها چگونه شکل میگیرند؟
سیاهچالههای با جرم ستارهای بقایای ستارههای بسیار پرجرم هستند. هنگامی که سوخت هستهای یک ستاره به پایان میرسد، دیگر نمیتواند در برابر نیروی گرانش مقاومت کند. در نتیجه، ستاره در یک انفجار ابرنواختری منفجر میشود و هسته آن تحت فشار شدید گرانش فرو میریزد و به جرمی فوقالعاده چگال تبدیل میشود؛ جرمی که حتی نور نیز توان فرار از گرانش آن را ندارد.
همین ویژگی باعث میشود شناسایی سیاهچالهها بسیار دشوار باشد، زیرا اخترشناسان برای مطالعه جهان عمدتاً به نور وابستهاند و اگر جسمی نوری از خود منتشر نکند، پیدا کردن آن بسیار سخت خواهد بود.
بازسازی ۱۳.۶ میلیارد سال تاریخ راه شیری
برای حل این مشکل، پژوهشگران به سرپرستی «تام واگ» از مؤسسه فلتآیرون آمریکا، نسخهای مجازی از کهکشان راه شیری ساختند و روند ۱۳.۶ میلیارد سال شکلگیری ستارهها، مرگ آنها، تولد سیاهچالهها و تکامل کهکشان را شبیهسازی کردند.
نتیجه این مدلها نشان داد که در طول عمر راه شیری، حدود ۱۷۰ میلیون ستاره پس از پایان عمر خود به سیاهچاله تبدیل شدهاند.
این عدد در نگاه اول بسیار بزرگ به نظر میرسد، اما با توجه به وسعت عظیم راه شیری، تراکم سیاهچالهها چندان …
