
به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، صنعت بازیسازی در جهان طی دو دهه اخیر به یکی از پر رونقترین حوزههای اقتصادی و فرهنگی تبدیل شده است. از بازیهای موبایلی ساده تا عناوین سه بعدی با بودجههای میلیارد دلاری، این صنعت امروز از سینما و موسیقی درآمد بیشتری دارد و میلیونها نفر در سراسر جهان را به خود مشغول کرده است. اما پرسش اساسی اینجاست که در میان این موج عظیم جهانی، جایگاه ایران و بازیسازان ایرانی کجاست؟ آیا میتوانیم ادعای رقابت داشته باشیم یا همچنان مصرف کنندهای صرف در این بازار هستیم؟
ایران از نظر تعداد گیمر یکی از کشورهای قابل توجه منطقه و جهان است. آمارها نشان میدهد میلیونها ایرانی به بازیهای رایانهای و موبایلی علاقه مندند و این بازار، یکی از پر رونقترین بازارهای حوزه سرگرمی دیجیتال محسوب میشود. این حجم بالای مخاطب، ظرفیتی بالقوه برای رشد صنعت بومی بازیسازی ایجاد کرده، اما پرسش این است که آیا این مخاطبان به بازیهای ایرانی روی میآورند یا همچنان سراغ بازیهای خارجی میروند؟ تجربه نشان داده بسیاری از گیمرهای ایرانی ترجیح میدهند بازیهای پرطرفدار جهانی را تجربه کنند و بازیهای بومی را یا نمیشناسند یا به دلایلی مانند کیفیت پایینتر، جذابیت آنها را نادیده میگیرند.
از سوی دیگر، صنعت بازیسازی ایران در سالهای اخیر گامهای قابل توجهی برداشته است. شرکتهای داخلی موفق شدهاند بازیهایی بسازند که در بازارهای داخلی و حتی منطقهای به فروش قابل قبولی دست یابند. برخی بازیهای موبایلی ایرانی توانستهاند تعداد نصب بالایی داشته باشند و برای توسعه دهندگان خود درآمدزایی کنند. همچنین ظهور استودیوهای نوپا، جشنوارههای بازیسازی و رویدادهای تخصصی نشان میدهد که این حوزه به تدریج در حال نهادینه شدن است و جوانان مستعد ایرانی با اشتیاق وارد این عرصه شدهاند.
با این حال، رقابت با غولهای جهانی چالش بزرگی است. تولید یک بازی سه بعدی با کیفیت بالا، به بودجههای چند ده میلیون دلاری، تیمهای بزرگ و سالها زمان نیاز دارد؛ امکاناتی که بازیسازان ایرانی در شرایط کنونی به آنها دسترسی ندارند. تحریمهای اقتصادی، دشواری در دریافت تجهیزات سخت افزاری پیشرفته، محدودیت در دسترسی به بازارهای جهانی و نبود زیرساختهای پرداخت بین المللی، از مهمترین موانعی هستند …








![[لیلا اردبیلی] میراث فرهنگی؛ فراتر از دیوار و سنگ](/news/u/2026-08-23/ettelaat-j0awm.jpg)



