اربعین حسینی در بستر تاریخ اسلام و فراتر از آن در حافظه جمعی بشریت، جایگاهی فراتر از یک مناسبت آیینی ساده دارد. این روز، نقطه عطف و نقطه تلاقی میان سوگ وامید، میان یادآوری مصیبت و تجدید میثاق با آرمانهای والای انسانی است.
منزلت اربعین در این است که نه تنها به عنوان یادبود یک واقعه تاریخی، بلکه به عنوان یک پدیده زنده و پویا، بازتابدهنده قدرت بیپایان اراده انسان در مسیر حق و عدالت است.
اگر بخواهیم به مفهوم و منزلت این حماسه بپردازیم، باید از مفهوم تداوم رسالت آغاز کنیم. اگر عاشورا نقطه انفجار و آغاز نهضت بود، اربعین نقطه استقرار و تثبیت آن است. در این روز، پیام کربلا که در صحرای عطش و خون متبلور شد، توسط بازماندگانی چون حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) به گوش جهانیان رسانده شد و با استقامت آنها، این پیام از یک واقعه محصور در جغرافیا، به یک آرمان جهانی تبدیل گشت. اربعین در واقع، تلاقی میان صبر زینبی وایستادگی حسینی است که نشان میدهد حق هرگز با خون از میان نمیرود، بلکه از طریق این تداوم، جاودانه میگردد.
یکی از جنبههای متمایزکننده و باشکوه اربعین، تجلی خیرهکننده وحدت در عین کثرت است. در مسیر پیادهروی اربعین، شاهد صحنهای هستیم که در آن تمامی تفاوتهای قومی، زبانی، ملی و حتی طبقاتی، ذوب شده و تنها یک حقیقت واحد باقی میماند: عشق به حقیقت. این پیوند میان میلیونها انسان که با انگیزههای متفاوت اما با هدفی واحد …
