تلاش دشمنان برا حذف اربعین از ویترین رسانه‌های جهانی/ معضلی به نام «بلاگری اربعین»

به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، وقتی از «پیاده‌روی اربعین» سخن می‌گوییم، از یک رویداد مذهبی صرف حرف نمی‌زنیم. ما درباره بزرگ‌ترین گردهمایی انسانی در تاریخ بشریت سخن می‌گوییم؛ پدیده‌ای که معادلات جامعه‌شناختی را برهم زده است. میلیون‌ها انسان، فارغ از رنگ پوست، نژاد، زبان و حتی مذهب، کیلومترها مسیر را به عشق یک نام می‌پیمایند؛ حسین (ع). این رخداد، فراتر از یک آیین سنتی، یک پیام سیاسی و فرهنگی است که در میان سکوت معنادار جریان‌های رسانه‌ای غرب، در حال تبدیل شدن به یک جریان تاریخی است؛ جریانی که شواهد و روایات آن را مقدمه‌ای برای ظهور عدالت‌گستر موعود می‌دانند. اما آیا ما حق این روایت را ادا کرده‌ایم؟

نکته شگفت‌انگیز اربعین، در تکثر آن است. در جاده نجف به کربلا، شما شاهد افرادی هستید که از ایران، لبنان، سوریه، روسیه، آفریقا، از دل اروپا و حتی آمریکا، راهی این سفر شده‌اند. اینجا زبان مشترک، نه زبان دیپلماتیک، بلکه زبان دل است. زائرانی که نه به عنوان توریست، بلکه به عنوان دلداده قدم در این مسیر می‌گذارند.

در این میان، نقش ایرانیان به واسطه همسایگی و پیوند عمیق تاریخی و مذهبی با عراق، نقشی ویژه است. ارادت ایرانیان به خاندان اهل‌بیت (ع) باعث شده تا مرزهای جغرافیایی کمرنگ شوند و این دو ملت، در قامت یک امت واحد ظاهر شوند. این پیوند نه در پروتکل‌های رسمی، بلکه در موکب‌های بین راه، جایی که یک ایرانی و یک عراقی، بدون دانستن زبان یکدیگر، برای پذیرایی از زائر با هم رقابت می‌کنند، معنا پیدا می‌کند.

نمی‌توان از اربعین نوشت و از سخاوت مردم عراق سخن نگفت. مردمانی که در طول سال، جان‌کاه کار می‌کنند و پس‌انداز می‌کنند تا در روزهای اربعین، خادم زائران باشند. این یک اقتصاد مبتنی بر عشق است؛ اقتصادی که در هیچ کتاب درسی تدریس نمی‌شود. آن‌ها میزبانانی هستند که نه تنها خانه‌هایشان، بلکه جانشان را به روی زائران می‌گشایند. ثبت این لحظات، ثبت انسانیت متعالی در دنیایی است که روز به روز سردتر و مادی‌تر می‌شود.

بسیاری می‌پرسند چرا این‌ همه تاکید بر رسانه‌ای کردن اربعین وجود دارد؟ پاسخ در «صدور پیام» نهفته است. دنیا تشنه‌ی شنیدن روایتی از حقیقت است که در آن، قدرت نه در اسلحه، که در ایثار باشد. اربعین، تنها یک پیاده‌روی نیست؛ یک بیانیه علیه بی‌عدالتی …