به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، دانشگاه ایرانی در سال ۲۰۵۰ قرار نیست فقط با کلاسهای هوشمندتر، آموزش آنلاین و ابزارهای هوش مصنوعی متفاوت باشد؛ مسئله اصلی، تغییر منطق حاکم بر دانشگاه است. دانشگاهی که زمانی برای انتقال دانش و صدور مدرک طراحی شده بود، در آینده باید در برابر پرسشهای دشوارتری پاسخگو باشد: چه مسئلهای از جامعه را حل میکند؟ چه اثری بر بهرهوری و کیفیت زندگی مردم دارد؟ و اساساً چرا در عصر دسترسی گسترده به اطلاعات و هوش مصنوعی، هنوز به دانشگاه نیاز داریم؟
احمدرضا روشن عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی در گفتوگو با ایسکانیوز تصریح کرد که پاسخ این پرسشها در بازطراحی حکمرانی، مأموریت و کارکرد دانشگاه نهفته است. از نگاه وی، دانشگاه آینده باید از ساختارهای متمرکز و مدرکمحور فاصله بگیرد، به نهادی یادگیریمحور و مسئلهگشا تبدیل شود و اخلاق و مسئولیت اجتماعی را در مرکز ارزیابی عملکرد خود قرار دهد؛ در غیر این صورت، آموزش عالی ایران به جای ساختن آینده، آن را خواهد سوزاند. مشروح این گفتوگو در ادامه میآید؛ اگر بخواهید سه تحول تعیینکننده آموزش عالی ایران تا سال ۲۰۵۰ را پیشبینی کنید، آنها چه خواهند بود و کدامیک بیشترین تأثیر را بر دانشگاهها خواهد گذاشت؟
ابتدا باید گفت مطالعه و بررسی آینده در کنار مقولههایی مثل تغییر و موضوع تصمیم، سه موضوع همیشه جذاب برای تحقیقات علوم انسانی و دیگر علوم هستند. در واقع بررسی چگونگی وقوع تغییرات، نحوه و فرایند تصمیمگیری افراد و کنجکاوی در مورد آنچه در آینده رخ میدهد، جزو مسائل همیشگی تاریخ بشر بودهاند و هر فرد، سازمان و جامعهای دغدغه آن را دارد. …
