به گزارش مشرق، حامد موفق بهروزی، فعال رسانه در تلگرام نوشت:
اولاً اگر یک ضعف و نقصی واقعیت داشته باشد، مردم بهتر از هر کسی این ضعفها را با پوست و گوشت و استخوان خود لمس میکنند و اتفاقاً نهتنها لازم نیست بیان آنها تکرار شود بلکه هنر آنجاست که کسی بتواند برای این مشکلات راهکار ارائه دهد وگرنه این تکرار مصائب چیزی جز غرزدنهای بیهوده معنایی نخواهد داشت.
دوماً حداقلیترین کار زمانی که راهکاری برای مشکلات نداریم عدم تکرار مشکلات (شما بخوانید غرنزدن) است. فرض کنید فردی از اعضای خانواده خودتان دچار مشکلی شده است که شما هیچ کمکی نمیتوانید انجام دهید. اگر مدام در گوش او مشکلاتش را تکرار کنید چه میشود؟ همان روحیهای هم که برای حل مشکلش داشت را شما از بین میبرید. حالا کلان کشور هم همین است. اگر راهکاری دارید بسمالله و اگر ندارید حداقل با بیان صادقانهتان (شما بخوانید غرزدن بیهوده) انگیزهها برای حل مشکل را از بین نبرید.
سوم اینکه اگر راهکاری نداریم ممنوعیت بیان صادقانه (همان غرزدن بیهوده) حداقل اقدام است اما اقدام بهتر چیست؟ بیان نقاط قوت!
امید از توجه انسان به داشتههایش به وجود میآید، از بُردهایی که کرده، از قلههایی که قبلاً فتح کرده، از سختیهایی که به آسایش رسیده، از رنجهایی که تحمل و از آنها عبور کرده، از فشارهای روزگار که بر پیکر زندگی انسان خورده و حالا از یک انسان ضعیف به انسان قویتر تبدیل شده؛ اساساً از بزرگترین دارایی هر انسان یعنی ایمان به خدای متعال. هر زمان که توجه به سرمایههای انسان کمرنگ شود و توجه به نداشتهها افزایش یابد امید هم از زندگی انسانها کوچ میکند. …
