سرویس فرهنگ و هنر مشرق - در روزهایی که حفظ پوشش رسمی در فضای عمومی و حرفهای همچنان موضوع بحث و تأکید مسئولان فرهنگی و قضایی است، نام تینا پاکروان، کارگردان سریالهای «خاتون» و «تاسیان»، بار دیگر در مرکز توجه قرار گرفته است. این کارگردان سینما که در آثارش به روایتهای تاریخی و عاشقانه پرداخته، حالا با حواشی تازهای روبهروست: از یک سو ادعاها و گزارشهایی درباره ادامه فعالیت و مجوزهای مرتبط با پروژههای جدید او (از جمله سریال «ماهدخت») در حالی مطرح میشود که تصاویر و رفتارهای عمومیاش نشاندهنده کشف حجاب کامل است، و از سوی دیگر فضای مجازی با استوریها و پیامهای مرتبط با کارزار «نه به اعدام» پر شده که به نام او نیز گره میخورد.
این تضاد آشکار میان رفتار فردی و بهرهمندی از امکانات رسمی، پرسشی اساسی را پیش روی اکوسیستم فرهنگی کشور میگذارد: چگونه کسی میتواند از شرایط متناقض فرهنگی این چنین بهرهمند باشد، در حالیکه او پوشش عرفی با هدف هنجار شکنی در مجامع عمومی نادیده میگیرد و همچنان از مسیرهای مجوزدهی میتواند عبور کند؟
شرایطی که یادآور فضای حول سریال تاسیان است که منجر به برخی جابجاییها و عزل افراد دخیل در آن شد.
پاکروان در متن رخدادهای اجتماعی همچنان حاشیه ساز است و در آثار سریالی اش که در بستر تاریخی پیش از انقلاب روایت میشود، با انتقادات جدی از سوی رسانه ها مواجه میشود. پوشش بازیگران زن، نمایش سبک زندگی طبقه مرفه پیش از انقلاب، صحنههایی که به شرب خمر و مهمانیهای شبانه اشاره داشت، و روایتهایی که برخی آن را سفیدشویی ساواک یا تحریف تاریخ میدانستند، زمینه بسیاری از اعتراضات زمان پخش سریال تاسیان برانگیخت.
ساترا در بهمن ۱۴۰۳ نامه رسمی صادر کرد و پخش را به دلیل «نامشخص بودن وضعیت صیانت» کارگردان متوقف کرد. این «صیانت» که جزئیات دقیق آن اعلام نشد، در فضای رسانهای به بررسی رفتارها و مواضع عمومی مرتبط با حجاب و قوانین جاری کشور تعبیر شد.
قوه قضائیه نیز به نداشتن مجوز تولید و پخش اشاره کرد. پاکروان در واکنش، این توقیف را نتیجه «حملات سازمانیافته» خواند و در دفاع از پوشش بازیگران گفت که نمیتواند ادعا کند پنجاه سال پیش همه زنان حجاب کامل داشتهاند. این اظهارات، به جای پذیرش واقعیتهای مذهبی، تاریخی و فرهنگی جامعه ایران، بیشتر به …
