به گزارش مشرق ، خبرگزاری آسوشیتدپرس روز گذشته از ربوده شدن یک نفتکش در خلیج عدن توسط دزدان دریایی سومالیایی خبر داد. بر اساس این گزارش، نفتکش «M.T. Sibu ۱» روز ۲۰ اوت، در حدود ۱۳۶ مایلی دریایی شرق المکلا در سواحل یمن ربوده شد. این حادثه ششمین مورد ربایش یک کشتی تجاری در خلیج عدن و غرب اقیانوس هند از ماه آوریل تاکنون اعلام شده که از بازگشت قابل توجه فعالیت دزدان دریایی به این منطقه حکایت دارد.
اهمیت این حادثه صرفا به بازگشت دزدی دریایی به یکی از مسیرهای مهم تجارت جهانی محدود نمیشود. پرسش اساسی این است که چگونه منطقهای که طی سالهای گذشته شاهد حضور گسترده ناوهای جنگی و عملیاتهای دریایی بینالمللی بوده، بار دیگر با چنین تهدیدی مواجه شده است. دریای سرخ و خلیج عدن در سالهای اخیر به یکی از پرتراکم ترین مناطق دریایی از نظر حضور نیروهای نظامی خارجی تبدیل شدهاند. عملیاتهای دریایی آمریکا و کشورهای اروپایی، حضور مستمر ناوهای جنگی و ایجاد سازوکارهای مختلف برای حفاظت از کشتیهای تجاری، همگی با هدف تامین امنیت کشتیرانی انجام شدهاند.
اتحادیه اروپا نیز همچنان عملیات دریایی «آسپیدس» را در این منطقه فعال نگه داشته است. شورای اتحادیه اروپا در فوریه ۲۰۲۶ ماموریت این عملیات را تا ۲۸ فوریه ۲۰۲۷ تمدید کرد و در ماه مارس نیز ماموریتهای آسپیدس و آتالانتا را در حوزه امنیت دریایی به روز کرد.
همزمان، عربستان سعودی در پایان ژوئیه از تشکیل یک ائتلاف چندملیتی جدید برای تامین امنیت دریایی و حفاظت از مسیرهای کشتیرانی و انرژی در دریای سرخ، بابالمندب و خلیج عدن خبر داد. بر اساس گزارش رویترز، نمایندگان ۴۳ کشور و اتحادیه اروپا در نشست مربوط به این ابتکار حضور داشتند و ۱۴ کشور حمایت رسمی خود را از تشکیل ائتلاف اعلام کردند.
با وجود این اقدامات، ناامنی نه تنها از منطقه ریشهکن نشده، بلکه اکنون دزدی دریایی نیز بار دیگر به فهرست تهدیدات دریای سرخ و خلیج عدن اضافه شده است. این واقعیت نشان میدهد که مشکل اصلی امنیت دریای سرخ را نمیتوان با کمبود ناو، نیروی نظامی یا ائتلافهای بین المللی توضیح داد. مسئله اصلی، الگوی امنیتی حاکم بر این منطقه است؛ الگویی که طی سالهای گذشته بر حضور و مداخله قدرتهای خارجی متکی بوده و نتوانسته امنیتی پایدار ایجاد کند.
نظامیسازی دریای سرخ …
