به گزارش مشرق ، مهرداد بذرپاش وزیر سابق راه طی یادداشتی نوشت:
آینده معمولاً با اعلام رسمی آغاز نمی شود. نخست به شکل چند فناوری تازه، چند آزمایش موفق و چند امکان ظاهراً دور از دسترس ظاهر می شود؛ سپس آرام آرام وارد کارخانه، دانشگاه، بانک، بیمارستان، میدان نبرد و نظام تصمیم گیری میشود و سرانجام جامعه درمی یابد آنچه روزی یک ابزار جدید تصور می شد، در واقع قواعد قدرت و تولید را تغییر داده است.
برق چنین کرد؛ ابتدا چراغها را روشن کرد، اما کمی بعد کارخانه، شهر و جغرافیای تولید را از نو ساخت. اینترنت نیز در آغاز ابزار ارتباط بود، اما در ادامه بازار، رسانه، تجارت، مالیه و مفهوم فاصله را دگرگون کرد. اکنون هوش مصنوعی در آستانه چنین گذاری قرار گرفته است.
اقتصاددانان آن را در امتداد فناوریهای همه منظوره ای مانند برق، نیمه رسانا و اینترنت می بینند؛ فناوری هایی که اثرشان در یک صنعت محصور نمی ماند و به تدریج تقریباً در سراسر اقتصاد نفوذ می کند.
با این حال، این موج یک تفاوت اساسی دارد. فناوری های پیشین عمدتاً توان فیزیکی انسان یا بخشهایی محدود از کار محاسباتی او را تقویت یا جایگزین می کردند؛ هوش مصنوعی به بخشی از فعالیت شناختی انسان وارد شده است.
میتواند تحلیل کند، متن و نرم افزار تولید کند، الگوهای پیچیده را تشخیص دهد، در پژوهش علمی مشارکت کند و به ابزار تولید ایده تبدیل شود. از همین رو، مسئله دیگر صرفاً توسعه یک صنعت فناورانه نیست؛ آنچه در حال شکل گیری است، لایه تازه ای از زیرساخت اقتصاد و قدرت ملی است. اما همین تصویر دیجیتال می تواند ما را دچار خطای دید کند. هوش مصنوعی برای کاربر در صفحه تلفن همراه یا رایانه ظاهر می شود و بنابراین ممکن است پدیده ای کاملاً نرم افزاری به نظر برسد، در حالی که پشت هر مدل قدرتمند شبکه ای بسیار مادی قرار دارد:
تراشه، مرکز داده، نیروگاه، خطوط انتقال ،ترانسفورماتور، فیبر نوری، سامانه خنک کاری، آب، ذخیره ساز انرژی و سرمایه. هرچه اقتصاد هوشمندتر می شود، اتکای آن به این زیرساختهای فیزیکی نیز بیشتر می شود. به همین دلیل، رقابت جهانی هوش مصنوعی دیگر فقط مسابقه الگوریتم ها نیست؛ به رقابتی بر سر “قدرت پردازشی” تبدیل می شود. کشوری که متخصص و الگوریتم دارد اما پردازش کافی در اختیار ندارد، بخشی از قدرت فناورانه خود را عملاً به …
