به گزارش تجارت نیوز، ساخت کارخانه فولاد فقط به زمین و سرمایه نیاز ندارد. دسترسی پایدار به آب، برق، گاز، سنگآهن، شبکه ریلی، جاده و بازار مصرف، بخشی از منطق اقتصادی چنین سرمایهگذاری بزرگی است. با اینحال، توسعه صنعت فولاد ایران همواره بر اساس مجموعه این عوامل انجام نشده است! دسترسی به معدن، ملاحظات منطقهای، فشار برای ایجاد اشتغال و نفوذ سیاسی در صدور مجوزها نیز در انتخاب محل برخی طرحها نقش داشتهاند.
نتیجه آن است که بخشی از ظرفیت فولاد کشور در مناطق خشک و کمآب فلات مرکزی ساخته شده است؛ مناطقی که برای ادامه توسعه صنعتی، ناچارند آب را از صدها کیلومتر دورتر تأمین کنند. سهم اندک آب، فشار محلی زیاد
مدافعان صنعت فولاد بهدرستی تأکید میکنند که سهم این صنعت از کل مصرف آب ایران در مقایسه با کشاورزی بسیار محدود است. بهرام سبحانی، رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، سهم صنعت فولاد از مصرف آب کشور را حدود ۰.۲ درصد اعلام کرده است؛ درحالیکه بخش کشاورزی نزدیک به ۹۲ درصد منابع آبی را مصرف میکند.
این مقایسه در سطح ملی درست است، اما تمام مساله را توضیح نمیدهد. بحران آب تنها به میزان مصرف کل کشور مربوط نیست؛ محل مصرف نیز اهمیت دارد. مصرف یک میلیون مترمکعب آب در منطقهای ساحلی و برخوردار از منابع پایدار، با مصرف همان میزان آب در یک حوضه بسته و دچار فرونشست یکسان نیست.
یک کارخانه ممکن است در مقیاس ملی مصرفکننده بزرگی نباشد، اما در محدودهای که آب شرب، کشاورزی و محیطزیست بر سر منابع محدود رقابت میکنند، همان مصرف میتواند به مسالهای اجتماعی و سیاسی تبدیل شود. علاوه بر مصرف مستقیم، توسعه صنعت جمعیت، خدمات شهری، حملونقل و صنایع وابسته را نیز به منطقه جذب میکند و فشار غیرمستقیم بر منابع آب را افزایش میدهد. آبی که هزار کیلومتر سربالایی میرود
تازهترین پاسخ به کمبود آب صنایع مرکزی، انتقال آب شیرینشده دریاست. پروژه انتقال آب از مسیر سیرجان به اصفهان در ۱۵ آذر ۱۴۰۴ به بهرهبرداری رسید. این طرح با هزینه ۳۵ هزار میلیارد تومان و اجرای حدود ۸۰۰ کیلومتر خط انتقال، برای تأمین آب پایدار صنایع استان اصفهان طراحی شده است. …
