به گزارش تجارت نیوز، حاشیههای ایجادشده درباره قرارداد رامین رضائیان با استقلال، در شرایطی است که مدیران باشگاه استقلال پیشتر وجود بند فسخ در قرارداد او را تایید کرده بودند؛ جایی که علی تاجرنیا، رئیس هیاتمدیره و سرپرست وقت مدیرعاملی استقلال، گفته بود در قرارداد رضاییان برای هر دو طرف امکان فسخ پیشبینی شده و در صورت فراهم شدن شرایط، بازیکن میتواند با پرداخت مبلغ تعیینشده از باشگاه جدا شود.
اما حالا خود رضاییان در برنامه «فوتبال برتر» مدعی شده است در ابتدا قرار بوده مبلغ فسخ قرارداد بین ۵ تا ۱۰ میلیارد تومان باشد، ولی با تصمیم مدیران باشگاه این رقم در نهایت به ۱۰۰ میلیون تومان کاهش یافته است. اگر این روایت با متن قرارداد مطابقت داشته باشد، این پرسش به میان میآید که چرا باشگاه استقلال چنین حق خروج ارزانی را برای یک بازیکن تحت قرارداد خود ایجاد کرده است؟ ۱۰۰ میلیون تومان در برابر چه چیزی؟
برای درک ابعاد اقتصادی موضوع کافی است رقم اعلامشده را با ارزش قراردادی بازیکن مقایسه کنیم. در گزارشهای مالی باشگاه استقلال که بر اساس اطلاعات سامانه کدال مورد بررسی قرار گرفته، درباره پیشپرداخت قرارداد رضاییان نیز ارقام قابل توجهی مطرح شده و حسابرس خواستار ارائه اسناد مربوط به پرداخت پیشپرداخت شده است.
از سوی دیگر، در مقطعی گزارشهایی درباره ارزش بالای قرارداد رضاییان منتشر شد؛ هرچند جزئیات دقیق قرارداد و اجزای پرداختی آن باید از اسناد رسمی باشگاه و قرارداد قابل احراز باشد. بنابراین اگر بازیکنی که برای جذب، تمدید یا حفظ او دهها میلیارد تومان منابع مالی درگیر شده، بتواند با پرداخت تنها ۱۰۰ میلیون تومان قراردادش را ترک کند، باشگاه عملا ریسک خروج بازیکن را به قیمت بسیار پایینی واگذار کرده است.
به زبان اقتصاد ورزش، باشگاه در چنین قراردادی باید میان دو موضوع توازن ایجاد کند: «امنیت سرمایهگذاری باشگاه» و «انعطافپذیری بازیکن برای تغییر تیم». اگر این تعادل برقرار نباشد، قرارداد به جای آنکه ابزار مدیریت ریسک باشد، به ابزار انتقال ریسک از باشگاه به بازیکن تبدیل میشود. همهچیز به کام رامین؟
از منظر اقتصادی، ساختار چنین قراردادی را میتوان به نفع رامین رضاییان ارزیابی کرد؛ چرا که این بازیکن هم از مزایای قرارداد با استقلال برخوردار است و هم ظاهرا هزینه …
