بررسی دادههای سازمان Our World in Data و استاتیستا از منابع آب شیرین تجدیدپذیر و میزان برداشت آب به ازای هر نفر نشان میدهد کشورهایی که از بیشترین منابع آب برخوردارند، همیشه بیشترین میزان آب را برداشت نمیکنند.
ایسلند با ۱۵.۷ میلیون فوت مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر در سال، در رتبه نخست جهان از نظر سرانه منابع آب شیرین قرار دارد. این میزان تقریبا ۵۰ برابر سطح سرانه منابع آب شیرین در آمریکاست. پس از ایسلند، گویان با ۱۰.۴ میلیون فوت مکعب و سورینام با ۵.۶ میلیون فوت مکعب در رتبههای دوم و سوم قرار دارند.
بوتان با ۳.۵ میلیون فوت مکعب، پاپوآ گینه نو با ۲.۸ میلیون، کانادا با ۲.۶ میلیون، نروژ با ۲.۵ میلیون، گابن با ۲.۴ میلیون، نیوزیلند با ۲.۳ میلیون و جزایر سلیمان با دو میلیون فوت مکعب آب شیرین به ازای هر نفر، دیگر کشورهای حاضر در جمع ۱۰ کشور نخست هستند. پرو، شیلی، کلمبیا، بلیز و لیبریا نیز در رتبههای بعدی قرار دارند.
بسیاری از کشورهای صدر این فهرست، جمعیت نسبتا کمی دارند و از رودخانهها، دریاچهها، بارندگی فراوان یا سامانههای یخچالی گسترده برخوردارند.
برزیل نمونهای از تاثیر جمعیت بر رتبهبندی سرانه است. این کشور با وجود برخورداری از منابع عظیم آب شیرین، از نظر منابع آب تجدیدپذیر به ازای هر نفر در رتبه ۲۴ قرار دارد و سرانه منابع آن ۹۵۱ هزار فوت مکعب است.
آمریکا با ۲۹۷ هزار فوت مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر، در رتبه ۵۴ جهان قرار دارد، اما زمانی که میزان برداشت آب بررسی میشود، جایگاه این کشور بهطور چشمگیری تغییر میکند و آمریکا در رتبه ششم جهان قرار میگیرد.
مونتهنگرو در صدر برداشت آب
رتبهبندی کشورها بر اساس سرانه برداشت آب شیرین کاملا متفاوت است. مونتهنگرو با ۱۲۷ هزار فوت مکعب به ازای هر نفر در رتبه نخست قرار دارد و پس از آن ترکمنستان با ۸۵ هزار فوت مکعب و گویان با ۶۲ هزار فوت مکعب قرار گرفتهاند.
شیلی با ۵۹ هزار فوت مکعب و اروگوئه …
