مرتضی جوهری در اطلاعات آنلاین نوشت: بهترین سازگاری بشر با طبیعت زمانی بود که غذایش را در طبیعت وحشی به طور مستقیم از شکار حیوانات و چیدن گیاهان و میوه ها به دست می آورد. این روش زندگی بیشتر از ۹۰ درصد تاریخ زندگی بشر را تشکیل می داد.
تا ۱۲۰۰۰ سال پیش همه انسان ها شکارچی و جمع آوری کننده غذا بودند و این روش زندگی جوامع دوران پارینه سنگی بود. بر اساس داده ها و کشفیاتی که از ۲۰۰۰ سال پیش تا کنون به دست ما رسیده است و با اتحاد دو دانش باستان شناسی و انسان شناسی، تمدن های شکارچی ـ گردآورنده نوآوری های بدیعی را در اختیار بشریت قرار داده که در گذشته مربوط به جوامع دوران نوسنگی بوده اند. از جمله این نوآوری ها صیقل سنگ و سرامیک، اهلی کردن سگ، گزینش برخی گونه های گیاهی و برخی از اشکال کشاورزی مانند جنگل کاری است.
در واقع با ابداع کشاورزی، شکار و ذخیره مواد غذایی از حیات وحش و منابع غذایی طبیعی به تدریج کم رنگ شد و در بسیاری از نقاط دنیا ایجاد زمین های کشاورزی و تربیت یا اهلی کردن حیوانات یا همان دامداری متداول شد.
کشاورزی نخستین بار ۱۲۰۰۰ سال پیش در نقاط مختلفی از دنیا از جمله خاورمیانه، آسیا، آمریکای مرکزی و اطراف رشته کوه های آند ظهور کرد. با افزایش تعداد جوامع کشاورز، زمین هایی را که انسان های شکارچی ـ جمع آوری کننده در آنها زندگی و فعالیت می کردند را هم به مناطق کشاورزی تبدیل کردند و دولت هایی مانند هند باستان، چین باستان، اولمک، آفریقای نیمه بیابانی و «نورث چیکو» بر پایه کشاورزی تشکیل شدند. در نتیجه امروزه فرهنگ های شکارچی ـ جمع آوری کننده اغلب در مناطقی که برای کشاورزی مناسب نیستند زندگی می کنند.
امروزه فقط تعداد اندکی از جوامع به عنوان شکارچی ـ جمع آوری کننده طبقه بندی می شوند که آنها هم تحت تأثیر محیط، باغبانی و گلکاری و نگهداری از حیوانات اهلی را با روش زندگی باستانی خود تلفیق کرده اند. آنها فقط به همان اندازه که نیاز دارند منابع غذایی طبیعی را شکار و جمع آوری می کنند. به خوبی با فون و فلور غنی پیرامون خود سازگار شده اند و بر خلاف جوامع کشاورز و دامدار که تلاش می کنند منابع غذایی را پرورش داده و تولید کنند مجبور نیستند در محیط خود تغییر بزرگی ایجاد کنند و فقط از آن چه به صورت وحشی موجود است مصرف می کنند.
انسان های …
