به گزارش اطلاعات آنلاین، مجتبی شکوری در فضای رسانهای ایران نامی آشنا و البته تا اندازهای جنجالی است. او که با حضور در برنامه «کتابباز» سروش صحت به چهرهای آشنا و محبوب برای مردم تبدیل شده بود، در ادامه کنشهای رسانهای خود با روایتهایی چون ماجرای رتبه کنکور، سهمیه و افشای تجربه آزار در کودکی در مرکز توجه قرار گرفت و بنابراین هر اظهار نظر تازه از او در امتداد یک شخصیت رسانهای ازپیشساخته خوانده و درک میشود.
وقتی چند روز پیش ویدئویی تازه از شکوری در مسیر اربعین منتشر شد، ناگهان موجی در رسانهها و فضای مجازی شکل گرفت که کمتر کسی انتظارش را داشت. او در این ویدئو با لحنی عاطفی و هویتی از تجربه خود گفت و عباراتی مانند «اگر این حنجره به درد دفاع از سرزمینم نخورد پس به چه درد میخورد» و «دوست دارم kind باشم نه nice» در کانون توجه قرار گرفت. همین ترکیب از زبان عاطفی، ارجاع به وطن و واژگان برگرفته از گفتار توسعه فردی، باعث شد متن و تصویر او از سطح یک سفر معنوی فراتر برود و به نشانهای برای بازخوانی نسبت فرد، جامعه و تعهد اخلاقی تبدیل شود.
این ماجرا نشان داد در زیستجهان شبکهای امروز، یک روایت فردی میتواند بهسرعت از سطح «تجربه» به سطح «نشانه» ارتقا پیدا کند و به میدان خوانشهای متضاد تبدیل شود. عبارتهایی که او به کار برد به سرعت در رسانهها بازنشر شدند و در قابهای خبری متفاوت قرار گرفتند. برخی رسانهها بر جنبه معنوی و عاطفی روایت تأکید کردند و آن را نشانهای از بازگشت یک چهره فرهنگی به گفتگوی عمومی دانستند، در حالی که برخی دیگر بیشتر بر بار ایدئولوژیک و معنابخشِ سخنان او دست گذاشتند.
این تفاوت قاببندی مهم است، چون نشان میدهد که ما با صرفِ بازنشر یک ویدئو مواجه نیستیم، بلکه با فرآیند بازمعناگذاری روبهرو هستیم؛ فرآیندی که در آن رسانهها بهجای نقل ساده محتوا، برای آن معنا تولید میکنند. در چنین وضعی، شکوری نه فقط در مقام یک فرد، بلکه به عنوان حامل نوعی «گفتار اخلاقی-فرهنگی» دیده میشود؛ گفتاری که هم میتواند الهامبخش باشد، هم در معرض سوءظن، طنز و مقاومت قرار بگیرد.
بازخوردهای کاربران هم دقیقاً همین دوگانگی را بازتاب …
![[سیفالرضا شهابی] «پیمان مکه» یادآور رویداد مشابه](/news/u/2026-08-23/ettelaat-r9e55.jpg)
