به گزارش اطلاعات آنلاین، محققان ژاپنی دو سال قبل، موفق شدهاند موشهایی را تکثیر کنند که DNA آنها منحصراً از دو موش نر میآید. آنها مادر نداشتند، بلکه دو پدر بیولوژیکی داشتند. این کار با روشی هوشمندانه انجام شد: سلولهای گرفته شده از دم موشهای نر در آزمایشگاه تیمار شده و با اسپرم بارور شدند، سپس در موشهای ماده جایگزین کاشته شدند. میزان موفقیت به سختی بالای ۱ درصد بود. اما با این حال، برخی از این موشها توانستند به بزرگسالی برسند و به طور طبیعی تولید مثل کنند.
اکنون تیمی از چین وارد میشود که نتایج پژوهش آنها در مجله Cell Stem Cell منتشر شده است. آنها روش جدیدی را برای مقابله با این معمای بیولوژیکی ارائه میدهند. سلاح مخفی آنها، ابزار قدرتمند ویرایش ژن یا CRISPR است. همان ابزاری که جایزه نوبل شیمی را در سال ۲۰۲۰ به دست آورد. این ابزار درها را برای اصلاح ژنهای کلیدی حیاتی برای رشد موش باز میکند.
علم نه چندان ساده
برای درک واقعی این چالش، بیایید نگاهی دوباره به برخی از زیستشناسیهای اساسی بیندازیم. در پستانداران، اطلاعات ژنتیکی به صورت جفت میآیند: یک کروموزوم از مادر بیولوژیکی و یکی از پدر بیولوژیکی. حدود ۲۰۰ ژن چیزی را حمل میکنند که دانشمندان آن را «اثر والدین» مینامند؛ یک برچسب شیمیایی در DNA که به بدن میگوید هر ژن از کدام والد آمده است و نحوه بیان آن ژنها را کنترل میکند.
تولید مثل بدون مادر بیولوژیکی بسیار سختتر از بدون پدر است. اسپرمها بسیار تخصصی هستند و نمیتوانند به طور طبیعی تقسیم شوند و انواع دیگری از سلولها را تشکیل دهند. از سوی دیگر، تخمکها چاقوهای سوئیسی سلولها هستند. آنها میتوانند به تمامی انواع سلولهای یک موجود زنده کامل تبدیل شوند. به همین دلیل است که حتی در طبیعت، برخی از گونههای جانوری میتوانند بدون نر تولید مثل کنند. در آزمایشگاهها، محققان در اوایل سال ۲۰۰۴ موفق شدهاند فرزندانی را تنها از دو والد ماده تولید کنند.
چگونه میتوان با دو والد نر، یک موش ساخت؟
این ابزار ممکن است قدرتمند باشد، اما فرآیند …
