عصر ایران- ساختمان سلفریجز بیرمنگام، طراحی شده توسط دفتر معماری فیوچر سیستمز به سرپرستی یان کاپلیتسکی و آماندا لِوِت، در سال 2003 به عنوان بخشی از پروژه بازسازی منطقه بول رینگ افتتاح شد و خیلی زود به یکی از نمادهای معماری شهر بیرمنگام تبدیل شد. این ساختمان با فرم سیال و منحنی خود، بیشتر به یک مجسمه عظیم شهری شباهت دارد تا یک فروشگاه بزرگ معمولی.
نمای ساختمان با حدود 15000 دیسک محدب از جنس آلومینیوم آنادایز شده پوشیده شده است. این دیسک های درخشان روی سطح منحنی بنا قرار گرفته اند و با تغییر نور طبیعی در طول روز و نورپردازی مصنوعی، جلوه های متفاوتی ایجاد می کنند. انتخاب این ساختار علاوه بر ایجاد ظاهر متفاوت، امکان پوشاندن سطح منحنی و پیچیده ساختمان را با قطعات کوچک و مجزا فراهم کرد.
ایده اصلی این نمای متفاوت از لباس های فلزی و زنجیری مشهور پاکو رابان در دهه 1960 الهام گرفته شد. یان کاپلیتسکی به طور مشخص از لباس زنجیری رابان به عنوان یکی از منابع الهام طراحی یاد کرده بود؛ به این ترتیب، چیزی که در دنیای مد به صورت قطعات فلزی روی بدن انسان قرار می گرفت، در مقیاسی بسیار بزرگ تر به پوسته بیرونی یک ساختمان تبدیل شد.
لباس پاکو رابان
البته لباس های رابان تنها منبع الهام نمای ساختمان نبودند. برخی منابع معماری، بافت هرمی کلیسای گِزوی نووُ در ناپل را نیز یکی دیگر از منابع الهام این طراحی معرفی کرده اند. با این حال، شباهت میان دیسک های آلومینیومی سلفریجز و لباس های فلزی رابان یکی از شناخته شده ترین ویژگی های داستان طراحی این ساختمان است.
کلیسای گِزوی نووُ
فرم غیرمعمول سلفریجز در کنار نمای تقریبا بدون پنجره، باعث شد ساختمان از همان ابتدا کاملا متفاوت از فروشگاه های سنتی به نظر برسد. این پروژه که توسط فیوچر سیستمز طراحی و با همکاری مهندسان آروپ اجرا شد، نمونه ای شاخص از معماری ارگانیک و موسوم به «بلابیتکچر» در اوایل قرن بیست و یکم محسوب می شود.
سلفریجز بیرمنگام در نهایت به چیزی فراتر از یک فروشگاه تبدیل شد؛ ساختمانی که با الهام گرفتن از دنیای مد، استفاده جسورانه از آلومینیوم و فرم سیال خود، به یکی از شناخته شده ترین نشانه های معماری معاصر بیرمنگام تبدیل شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی پربیننده ترین …
