پرسش آن است که خلاء مجلس چقدر برای اقشار مختلف جامعه احساس شده.؟ و چهبسا تشکیل نشدن جلسات علنی خوشایند است
پاسخ به این سؤال را میتوان از یک نظرسنجی بسیار ساده به دست آورد. چند نماینده (ترجیحاً پایداریچی) با یک کاغذ و قلم در میدان بهارستان جلوی مردم را بگیرند و از آنها بپرسند چقدر باز یا بستهبودن مجلس برایشان مهم است. اگر نمونه به طور تصادفی (و نه گزینشی) انتخاب شود بهاحتمال زیاد حتی یک نفر نیز به این سؤال پاسخ مثبت نخواهند داد. همین نظرسنجی را میتوان بهصورت پیامکی نیز انجام داد.
اما چرا چنین است؟ قطعاً اکثر نمایندگان مجلس در پدیدارشدن چنین نتیجهای برای نظرسنجی مدخلیت ندارند. این اکثریت افراد معقولی هستند که در جلسات علنی کاملاً منطقی رفتار میکنند. پس باید علت را در کردار و پندار و گفتار اقلیتی جست که تنش و عصبانیت و بیمبالاتی در آداب را به عادت مألوف تبدیل کردهاند. هم آنانی که رهبرشهید و نیز رهبر معظم کنونی در پیام سالگرد تشکیل مجلس به آنها تذکر دادند و آنها یک گوششان در است و دیگری دروازه.
همینها هستند که خانه ملت را از اعتبار تهی کردهاند. مثلاً بالاترین هنر یکی از آنها پیشنهاد تونل ساختن برای مسئولان برای پناهگرفتن در شرایط جنگی است. درحالیکه رهبری شهید پناهبردن به مکان خاص را نپذیرفته بودند ارائه چنین پیشنهادی (که لابد برای حفظ جان خود این نماینده هم هست!) و بیتوجهی به جان میلیونها ایرانی اوج ابتذال آن را میرساند.
آن دیگری همه هنرش پروندهسازی متوهمانه برای مسئولان کشور و جاسوس خواندن همه است. دیگری اوج هنرآفرینیاش آن است که چندسال قبل گفته بود اگر اف ای تی اف تصویب شود باید حاجقاسم سلیمانی را کتبسته تحویل امریکا بدهیم!
از این نمونهها زیاد هست و بازگوییاش گاه خندهدار و گاه ملالآور است.
متأسفانه رد صلاحیت افراد باسواد و معتبر، نتیجهاش همین است که افرادی بر جای شایستگان بنشینند که بازو بستهبودن مجلس برای مردم مهم نباشد.
