اکثریت قریب به اتفاق شهاب سنگ ها هرگز پیدا نمی شوند یا در معرض آب و هوای زمین فرسایش یافته و کاملاً جزئی از زمین خاکی می شوند.
شهاب سنگ های دیگر هم در یخ های قطبی در جنوبگان به دام می افتند. این همان جایی است که تیم هایی بین المللی متشکل از دانشمندان سراسر جهان دهه ها است که آنها را جمع آوری می کنند. در سال ۲۰۰۰، بیش از ۲۰ هزار شهاب سنگ در قطب جنوب کشف شدند که هیچ کدام از آنها برای دارندگان مجموعه شهاب سنگ (کلکسیونرها) قابل دسترسی نیستند.
در سال ۱۹۵۲ پیمان جنوبگان به امضاء رسید و در سال ۱۹۶۱ اجرایی شد. از آن زمان تا کنون بیش از ۱۰۰ کشور مختلف این پیمان را به تصویب رسانده اند. در سال ۱۹۹۲، پیشنهادی در رابطه با حفاظت از تمامی نمونه های زمین شناختی از جمله شهاب سنگ ها و جلوگیری از جمع آوری آنها در مجموعه های شخصی به آن اضافه شد.
با این حال، نقاط بی شماری برای جمع آوری شهاب سنگ ها وجود دارند که هیچ قانون و محدودیتی هم شامل آنها نمی شود. اگر روحیه ماجراجویانه داشته باشیم، بدمان نمی آید در مناطق دور به کاوش شهاب سنگ ها بپردازیم.
یکی از بهترین نقاط برای شکار شهاب سنگ ها دشت های خشک و بیابانی و کویرها است. دشت هایی که پوشش گیاهی تُنُک و آب و هوای خشک حکم فرماست. اگر وارد این مناطق شدیم، بهتر است به دنبال سطوح قدیمی که به نظر می رسند مدت های مدیدی است در معرض هوا قرار گرفته اند بگردیم. دریاچه های خشک شده قدیمی مکان مناسبی برای جست و جو هستند. بسیاری از شهاب سنگ ها را در دریاچه های خشک شده پیدا کرده اند. همچنین می توانیم شهاب سنگ ها را با جست و جو در نقاط شناخته شده ای مثل زمین های اطراف کوه ها پیدا کنیم؛ جایی که سیلاب ها سنگ های مختلف را شسته و با خود به دشت های کوهپایه ای می آورند.
در نوامبر سال ۱۹۹۵، جیم کریگ، استاد برجسته دانشگاه آریزونا، در گلد بیسین آریزونا برای پیدا کردن طلا در حال اکتشاف بود و از یک دستگاه ردیاب فلز استفاده می کرد. در همین حین بود که دو شهاب سنگ کوچک را کشف کرد. وقتی او و دوستانش با جدیت بیشتری به جست و جوی شهاب سنگ ها پرداختند، تعداد زیادی از آنها را در آن منطقه پیدا کردند. بیشتر آنها را با کمک ردیاب فلزی در سطح زمین یا مدفون شده در زیر خروارها خاک پیدا کردند. وزن آنها از یک گرم تا ۱۵۰۰ گرم بود.
تا سال ۱۹۹۸، تقریباً ۲۰۰۰ شهاب سنگ کشف شدند و دکتر دیوید کرینگ از دانشگاه آریزونا تصدیق کرده بود که آنها از نوع شهاب سنگ های کندریت معمولی L۴ بودند. تا سال ۲۰۰۱ حدود ۶۰۰۰ شهاب سنگ توسط کریگ، دوستانش و تعداد زیادی از دارندگان مجموعه های شخصی کشف شدند و تا به امروز نیز همواره بر تعداد شهاب سنگ های کشف شده اضافه می شود.
شهاب سنگ های گلد بیسین تقریباً ۱۵۰۰۰ سال پیش در دوران یخبندان ویسکانسین سقوط کردند. احتمال می رود که اندازه شهاب واره ورودی به جو زمین پیش از خرد شدن به قطر حدودی ۳۵ تا ۴۰ متر بوده باشد. این شهاب سنگ ها پس از سقوط در محیط نم دار و مرطوب تری قرار گرفتند و بیشتر فرسایش پیدا کردند؛ در صورتی که اگر پس از عصر یخبندان سقوط می کردند کم تر دستخوش دگرگونی و فرسودگی می شدند. منطقه گلد بیسین هم تا هزاران سال در معرض طوفان ها و سیل های متعدد قرار داشت که شن ها و سنگ ها و شهاب سنگ ها را از روی تپه ها با خود شسته اند و به دشت های آبرفتی آورده اند.
اگر در شناسایی و تشخیص شهاب سنگ ها مهارت و تجربه داشته باشیم می توانیم آنها را در بستر رودخانه های خشک پیدا کنیم.
زمین های کشاورزی پس از برداشت محصول، دشت های لم یزرع و خشک و دریاچه های نمک نیز می توانند محل مناسبی برای یافتن شهاب سنگ ها باشند.
