به گزارش ایسنا، بسیاری از تجربیات دوران کودکی، ما را تا بزرگسالی تحت تأثیر قرار میدهند و این تأثیر قابل توجهی بر سلامت ما دارد. تخمین زده میشود که در بیش از نیمی از ما نوعی اتفاق نامطلوب در کودکی برایمان رخ میدهد که بعداً منجر به مشکلات روانی یا جسمی میشود.
اگرچه میدانیم این اتفاق رخ میدهد و از مقیاس این مشکل آگاه هستیم، اما برای انجام کاری در مورد آن به درک بهتری از مکانیسمهای بیولوژیکی درگیر نیاز داریم.
در یک مطالعه جدید که در مجله Neuron منتشر شده است، محققانی از سراسر ایالات متحده نگاه دقیقتری به ناحیه تگمنتال شکمی(Ventral Tegmental) یا VTA در موشها انداختند که ناحیهای از مغز است که دوپامین شیمیایی را مدیریت میکند و از طریق آن، واکنشهای ما به پاداش، انگیزه و استرس را مدیریت میکند.
این تیم دریافت که وقتی استرسها در سنین پایین به موشها وارد میشوند، دیانایِ پیچیده شده در نورونهای VTA کمی شل میشود و دسترسی به ژنهای آن را آسانتر میکند.
محققان دیانای را با یک اسباببازی کوچک دوران کودکی مقایسه میکنند. وقتی تجربیات استرسزای بیشتری در مراحل بعدی زندگی از راه میرسند، نورونهای VTA و ژنهای آنها (در این حالت بدون پیچخوردگی بیشتر) آماده میشوند تا به این تجربیات واکنش قویتری نشان دهند و منجر به عدم تعادل دوپامین و مشکلاتی مانند اضطراب شوند.
مگان کرید(Meaghan Creed)، متخصص بیهوشی از دانشگاه پزشکی واشنگتن در سنت لوئیس میگوید: ما یک فرآیند بیولوژیکی جدید را کشف کردهایم که تجربه سختیهای اوایل زندگی را به این آسیبپذیری طولانیمدت در برابر بیماریهای روانی مرتبط میکند.
وی افزود: این یافته، جای زخم فیزیکی ناشی از ترومای تجربه شده در طول رشد در سلولهای مغز را نشان میدهد و یک هدف بیولوژیکی مشخص برای دانشمندان جهت توسعه درمانها و مداخلات جدید فراهم میکند.
