
مسئولیت اجتماعی مفهومی است که در سالهای اخیر جایگاهی مهم در ادبیات توسعه، آموزش، شهروندی، محیطزیست و حکمرانی پیدا کرده است.
در نگاه نخست ممکن است مسئولیت اجتماعی بیشتر با عملکرد شرکتها، دولتها، سازمانهای مدنی و نهادهای عمومی پیوند خورده باشد، اما ریشههای عمیق آن را باید در جایی بسیار نزدیکتر به زندگی روزمره انسان جستوجو کرد: خانه و خانواده.
خانه نخستین فضای اجتماعی است که انسان در آن مفهوم دیگری، حق، وظیفه، همکاری، احترام، عدالت و پیامد رفتار خود را تجربه میکند. از همین رو میتوان گفت کیفیت مسئولیت اجتماعی در یک جامعه تا اندازه زیادی با الگوهایی ارتباط دارد که افراد از نخستین سالهای زندگی فرا میگیرند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی موسس خانه تابآوری و مشاور عالی ماموریت ملی تابآوری فرهنگی خانواده نخستین بستر آموزش احترام، همکاری، عدالت، مسئولیتپذیری و مشارکت است. این ارزشها زمینهساز شکلگیری شهروندانی آگاه، توسعه پایدار و جامعهای مسئول در مقیاس ملی و جهانی هستند.
مسئولیت اجتماعی و تابآوری رابطهای دوسویه و تقویتکننده دارند. مسئولیت اجتماعی با گسترش اعتماد، مشارکت، همبستگی، سرمایه اجتماعی و احساس تعلق، ظرفیت افراد و جوامع را برای مواجهه با بحرانها افزایش میدهد. به عبارت دیگر تقویت مسئولیت اجتماعی در خانواده، سازمان و جامعه، یکی از عوامل مؤثر در ارتقای تابآوری فردی، اجتماعی و نهادی به شمار میآید.
یونسکو «مسئولیت اجتماعی» را در حوزه علوم اجتماعی و انسانی و در پیوند با سیاست اجتماعی طبقهبندی کرده است؛ موضوعی که گستردگی این مفهوم و ارتباط آن با زندگی جمعی را نشان میدهد.
سازمان ملل نیز در تعریف شهروندی جهانی، مسئولیت افراد و جوامع را در حوزههای اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و محیطزیستی در مقیاسی فراتر از مرزهای ملی مطرح میکند و مسئولیت اجتماعی را بخشی از رفتار شهروندی در جهان بههمپیوسته امروز میداند.
اگر مسئولیت اجتماعی را توانایی و آمادگی انسان برای درک تأثیر رفتار …






