به گزارش میگنا اضطراب یکی از شایعترین مشکلات سلامت روان در دوران کودکی و نوجوانی است؛ بااینحال، تشخیص اضطراب در کودکان همیشه ساده نیست. بسیاری از کودکان نمیتوانند احساسات خود را بهدرستی توضیح دهند و اضطراب را نه با گفتن «نگرانم»، بلکه با دلدرد، سردرد، بیقراری، گریه، پرخاشگری، اجتناب از مدرسه یا چسبیدن بیش از حد به والدین نشان میدهند.
از سوی دیگر، بخشی از ترسها و نگرانیها در دوران کودکی طبیعی و متناسب با مرحله رشد هستند. همین مسئله تشخیص مرز میان «اضطراب طبیعی» و «اختلال اضطرابی» را دشوار میکند.
بر اساس دادههای منتشرشده توسط CDC، در سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ حدود ۱۱ درصد از کودکان ۳ تا ۱۷ ساله در آمریکا دارای تشخیص فعلی اضطراب بودند. بااینحال، آمار تشخیصشده لزوماً تمام کودکانی را که علائم اضطرابی دارند نشان نمیدهد؛ برخی کودکان ممکن است علائم داشته باشند اما هرگز تشخیص رسمی دریافت نکنند.
اضطراب در کودکان همیشه شبیه اضطراب بزرگسالان نیست یکی از مهمترین دلایل دشواری تشخیص اضطراب در کودکان این است که تظاهر اضطراب در سنین مختلف متفاوت است.
کودکی که هنوز مهارتهای زبانی و شناختی کاملی ندارد، ممکن است نتواند افکار نگرانکننده خود را توضیح دهد. بنابراین، متخصص باید به جای تمرکز صرف بر گفتههای کودک، رفتار، هیجانات، روابط اجتماعی، عملکرد تحصیلی و حتی علائم جسمانی او را نیز بررسی کند. برای مثال، کودک خردسال ممکن است هنگام جدا شدن از والدین بهشدت گریه کند.
در بسیاری از سنین، اضطراب جدایی بخشی طبیعی از رشد است. همچنین ترس از تاریکی، حیوانات، طوفان یا غریبهها میتواند در مراحل خاصی از رشد طبیعی باشد. زمانی که این ترسها شدید، پایدار یا مختلکننده عملکرد روزمره شوند، احتمال وجود اختلال اضطرابی بیشتر میشود. بنابراین، متخصص نمیتواند صرفاً بر اساس وجود «ترس» یا «نگرانی» تشخیص بدهد؛ بلکه باید شدت، مدت، تناسب با سن و میزان اختلال در زندگی کودک را بررسی کند.
۱. تشخیص اضطراب طبیعی از اختلال …
