وقتی درباره سلامت روان حرف میزنیم، معمولا ذهن همه به سمت مراجعان و اضطراب و افسردگی و رنج آنها میرود. اما کمتر کسی از فرسودگیها و دشواریهای کار خود روانشناسها میپرسد که هر روز پای درد دل همین آدمها مینشینند.
دکتر محمد گراوندنیا، رواندرمانگر در گفتگو با همشهری از واقعیتهای کمتر دیدهشده در این حرفه میگوید؛ از افرادی که به دلیل ناتوانی مالی، درمانهای خود را نیمهتمام میگذارند تا انتظار معجزههای یکشبه، عقل کل دانستن خود و حتی تبدیل شدن روانشناس به مشاور عمومی در مهمانیها و سفرها. نکات جالبی که این رواندرمانگر مطرح کرده را در ادامه بخوانید.
درمانهایی که ادامه پیدا نمیکنند
یکی از مشکلات رایج میان ما مشاوران و روانشناسها، ناتوانی افراد در پرداخت هزینه و ادامه جلسات درمان است. ما میدانیم که درمان در یک یا دو جلسه اتفاق نمیافتد و نتیجه نمیدهد. اما اینکه کسی در ایران بتواند ۶ ماه یا یک سال تحت رواندرمانی قرار بگیرد، بسیار نادر است. بیشتر، افرادی که خارج از کشور زندگی میکنند، مدت طولانیتری در مسیر درمان میمانند و نتیجه هم میگیرند. چون از نظر هزینه، شرایط برایشان متفاوت است. مثلا هزینه یک جلسه مشاوره برای آنها شاید ۵ تا ۱۰ دلار باشد؛ مثل اینکه دارند هفتهای یک بار یک چای یا نسکافه میخرند و میخورند.بنابراین یک سال یا حتی دو سال در جلسات رواندرمانی شرکت میکنند و نتیجه آن را هم میبینند.
اما شرایط در داخل کشور متفاوت است. فردی ممکن است فقط دو جلسه مراجعه کند؛ جلسه اول که صرف آشنایی اولیه میشود و در جلسه دوم تازه میخواهیم درمان را شروع کنیم و ذهن فرد را با فرآیند درمان همراه کنیم که فرد دیگر نمیآید و جلساتش را ادامه نمیدهد. این برای هر درمانگری، اتفاق تلخی است.
ایرانیها به دنبال درمانهای یکشبه
چالش دوم این است که بسیاری از افراد در جامعه ما تفکر «زودبازده» دارند. آنها دنبال پیدا کردن ریشه مشکلات نیستند …
