دکتر مهرداد شریفی در گفت وگو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: سلامت روان، رکن اصلی سرمایه انسانی و توسعه پایدار است؛ با این حال، فقدان دانش کافی درباره اختلالات روانی و شیوههای پیشگیری، بستر را برای گسترش آسیبهای اجتماعی فراهم میسازد.
وی افزود: تبیین پیوند میان سواد سلامت روان و کاهش آسیبهای اجتماعی، ضرورت مداخلات سیستماتیک در این حوزه را بیش از پیش آشکار میکند؛ سواد سلامت روان فراتر از آگاهی صرف درباره تشخیصهای روانپزشکی است و توانمندی فرد در شناسایی، مدیریت، پیشگیری و درمان اختلالات روانی را نیز شامل میشود.
شریفی ادامه داد: جوامعی که سطح سواد سلامت روان در آنها پایین است، با «انگ» عمیقی مواجه هستند؛ انگ اجتماعی میتواند مانعی جدی برای مراجعه بهموقع افراد به متخصصان باشد و فرد را به سمت مکانیسمهای مقابلهای ناکارآمد سوق دهد.
معاون بهداشت دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز با اشاره به اینکه یک چالش روانشناختی ساده ممکن است به یک آسیب اجتماعی ساختاری تبدیل شود اظهار کرد: آسیبهای اجتماعی اغلب نتیجه مستقیم درماننشدن یا نادیدهگرفتن نیازهای روانی در مراحل اولیه هستند و شواهد تجربی نیز از وجود همبستگی معنادار میان سواد سلامت روان و کاهش آسیبها حکایت دارند.
پیشگیری از رفتارهای پرخطر و اعتیاد
وی با تاکید بر اینکه یکی از نکات مهم در این زمینه، پیشگیری از رفتارهای پرخطر و اعتیاد است گفت: بسیاری از موارد سومصرف مواد در واقع نوعی «خوددرمانی» برای اختلالاتی مانند اضطراب، افسردگی یا تروماهای حلنشده هستند؛ فردی که از سواد سلامت روان بالایی برخوردار است، به جای پناهبردن به مواد، برای دریافت حمایت حرفهای و استفاده از روشهای صحیح مقابله با مشکلات روانی اقدام میکند.
شریفی بیان کرد: کاهش خشونت و رفتارهای تکانشی نیز با ارتقای سطح سواد سلامت روان ارتباط دارد. مدیریت هیجان و برخورداری از مهارتهای مقابلهای از مولفههای مهم سواد سلامت روان هستند.
فقدان این مهارتها در محیطهای خانوادگی و اجتماعی، …
