به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو، انتشار فیلم سینمایی بیداد در یوتیوب، فارغ از بحثهای مربوط به توقیف و نمایش آن، بار دیگر موضوع نحوه بازنمایی مواد مخدر در آثار تصویری را مطرح کرده است، فیلمی که تولید آن به سال ۱۴۰۱ بازمیگردد و پس از توقیف، امکان اکران عمومی پیدا نکرد.
متاسفانه ابن روز ها شاهد، تغییر تدریجی تصویر مواد مخدر در بخشی از سینما و برنامههای سرگرمی هستیم به طوری که مواد مخدر زمانی نماد فروپاشی خانواده و تباهی انسان بود الان به عنصر شوخی، سرگرمی، لذت بخش و حتی بخشی از سبک زندگی شخصیتها تبدیل شده است.
سالها در سینمای ایران وقتی مواد مخدر وارد داستان میشد، معمولاً قرار بود مخاطب با پیامدهای آن مواجه شود، اعتیاد، فروپاشی خانواده، فقر، بیماری، خشونت و از دست رفتن آینده، مواد مخدر در بسیاری از این روایتها یک تهدید بود، چیزی که شخصیت داستان باید از آن فرار میکرد یا قربانی آن میشد.
از کابوس اعتیاد تا شوخیهای سینمایی با مواد مخدر
اما در سالهای اخیر، در بخشی از آثار تصویری و برنامههای اینترنتی، شکل بازنمایی تغییر کرده است، گاهی مواد مخدر در کنار شوخی، دورهمی قرار میگیرد و گاهی شخصیت مصرفکننده نه به عنوان فردی گرفتار یک آسیب جدی، بلکه به عنوان شخصیتی جذاب، بیخیال یا حتی دوستداشتنی نمایش داده میشود و مشکل دقیقاً از جایی آغاز میشود که فاصله میان نمایش یک آسیب اجتماعی و عادیسازی آن از بین میرود.
گاهی خواسته یا ناخواسته نمایش مواد مخدر در یک فیلم باعث تبلیغ آن میشود، درسته که سینما باید بتواند درباره آسیبهای اجتماعی نیز حرف بزند، مسئله این است که چگونه این موضوع را روایت میکند، نمایش یک معتاد در حال فروپاشی با نمایش مصرف مواد به عنوان بخشی از تفریح و سبک زندگی، دو پیام کاملاً متفاوت به مخاطب منتقل میکند.
از مصرف کردن تا کاشتن؛ مرز تازهای که نگرانکننده است
نگرانی زمانی جدیتر میشود که تصویر مواد مخدر فقط به مصرف محدود نماند و تولید آن نیز به بخشی از روایت تبدیل شود، در سالهای گذشته، وقتی صحبت از مقابله با مواد مخدر بود، ذهن جامعه بیشتر به قاچاق، مرزها، شبکههای توزیع و مبارزه پلیس با قاچاقچیان میرفت، امروز اما فضای مجازی و برخی فیلم های ساخته شده باعث شده اطلاعات مربوط به بسیاری از رفتارهای مجرمانه …
