بازگشت ژوزه مورینیو به رئال مادرید، یکی از مهمترین و بحثبرانگیزترین تصمیمهای این باشگاه در سالهای اخیر است. رئال مادرید در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۶ اعلام کرد که سرمربی پرتغالی با قراردادی سهساله و تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۹ هدایت تیم را بر عهده خواهد داشت. او از ۱۳ ژوئیه کار خود را در اردوی پیشفصل آغاز کرد و حالا، سیزده سال پس از پایان دوره نخست حضورش، بار دیگر روی نیمکت سانتیاگو برنابئو نشسته است. مهمترین پرسش درباره این بازگشت روشن است: آیا مورینیو میتواند مانند دوره نخست خود موفق باشد؟
پاسخ به این سؤال ساده نیست. مورینیو در دوره اول، رئال مادرید را به یکی از سریعترین، قدرتمندترین و گلزنترین تیمهای اروپا تبدیل کرد؛ اما آن موفقیتها تنها حاصل تفکرات تاکتیکی او نبود. سرمربی پرتغالی مجموعهای از ستارههای کمنظیر را در اختیار داشت که خصوصیاتشان کاملاً با فوتبال مستقیم و انتقالی او هماهنگ بود.
کریستیانو رونالدو مهاجمی بود که میتوانست یک ضدحمله را با حرکت از میانه زمین به گل تبدیل کند. مسوت اوزیل پاس نهایی و خلاقیت لازم را در فضای میان خط هافبک و دفاع حریف فراهم میکرد. ژابی آلونسو با پاسهای بلند و دقیق، حمله را از عمق زمین آغاز میکرد و آنخل دیماریا علاوه بر سرعت و تکنیک، انرژی لازم برای پرس و بازگشت دفاعی را داشت.
در خط دفاع نیز مورینیو بازیکنانی مانند سرخیو راموس، پهپه، مارسلو و ایکر کاسیاس را در اختیار داشت؛ نفراتی که علاوه بر کیفیت فنی، شخصیت، تجربه و قدرت رقابت در مسابقات بزرگ را به تیم اضافه میکردند. کریم بنزما و گونسالو هیگواین نیز دو گزینه متفاوت و سطح بالا برای خط حمله بودند.
رئال مادرید امروز همچنان سرشار از بازیکنان بزرگ است، اما این ستارهها الزاماً خصوصیات نسل قبلی را ندارند. فهرست فعلی تیم بازیکنانی مانند کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور، جود بلینگام، فدریکو والورده، اورلین شوامنی، ادواردو کاماوینگا و آردا گولر را در خود جای داده است. رئال همچنین در تابستان ۲۰۲۶ نفراتی از جمله برناردو سیلوا، دنزل دومفریس، ابراهیما کوناته و مارک کوکوریا را به ترکیب خود اضافه کرده است.
بنابراین، مسئله مورینیو کمبود مطلق ستاره نیست؛ بلکه تفاوت نوع ستارههاست. او دیگر رونالدو، اوزیل، آلونسو و راموس را ندارد و نمیتواند …
