به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ دیدار اخیر سرلشکر محسن رضایی با ژنرال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، بیش از هر چیز نمایانگر بیثمریِ تکرار الگوهای فرسایشی واسطهگری میان تهران و واشنگتن است.
در شرایطی که کاخ سفید همواره از کانالهای دیپلماتیک به عنوان ابزاری برای امتیازگیری یکطرفه و خرید زمان بهره برده، مواضع صریح طرف ایرانی در این دیدار نشان داد که هرگونه تلاش برای باز کردن باب تفاهم بدون درک ریشههای عمیق بدعهدی آمریکا، تلاشی بیحاصل است. اهرمهای سخت در برابر توهم سازش
تأکید قاطع سرلشگر رضایی بر «بیاعتمادی به آمریکا»، موضعی برآمده از تجربه تاریخی و کارنامه سیاه واشنگتن در نقض مکرر تعهدات است.گره زدن این پیام به مدیریت امنیتی ایران بر تنگه هرمز، خط بطلانی بر هرگونه خوشبینی نسبت به روند مذاکرات کشید.تهران با این هشدار استراتژیک تصریح کرد که مبنای امنیت و صیانت از منافع ملی، اهرمهای بازدارنده در میدان است، نه اتکا به توافقهای کاغذی با طرفی که در عمل هیچ پایبندی به تعهدات خود نشان نداده است.پیششرط ایران مبنی بر «تغییر رفتار و اقدام عملی واشنگتن» نیز نه یک دعوت به مذاکره، بلکه نمایش بنبستی است که ریشه در خوی عهدشکن کاخ سفید دارد. کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی بنبست نقشآفرینی اسلامآباد
از سوی دیگر، تلاشهای فرمانده ارتش پاکستان برای احیای نقش میانجیگری و تاکید بر تفاهمنامهها، با واقعیتهای میدان ناهمخوان است. هرچند اسلامآباد به دنبال ارتقای وزن دیپلماتیک خود با فعال نگه داشتن کانالهای غیرمستقیم است، اما تکرار چرخه بیحاصل پیامرسانی نمیتواند سرپوشی بر ماهیت غیرقابلاعتماد آمریکا بگذارد.
تکیه بر مفاهیمی، چون برادری و امنیت مرزها میان دو همسایه امری منطقی …
