به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، بعد از تحولات مربوط به جنگ منطقهای در ۶ ماه گذشته و خساراتی که کشورهای خلیج فارس در نتیجه این جنگ و مشخصاً به خاطر میزبانی از پایگاههای آمریکا و همکاری با آن متحمل شدند، سوال مهمی که محافل این کشورها را به خود مشغول کرده، این است که بعد از، از بین رفتن توهم چتر حمایتی آمریکا، کشورهای عربی در منطقه چگونه باید از خود محافظت کنند.
وب سایت شبکه الجزیره قطر در تحلیلی به این منظور به بررسی بحرانهای متعددی که کشورهای حوزه خلیج فارس بعد از جنگ منطقهای گرفتار آن شدند پرداخته و نوشت: تمام وقایع، درگیریها، جنگها، محاصرهها و بحرانهایی که از 28 فوریه امسال در خلیج فارس و تنگه هرمز رخ داده، همانند افتادن برگ انجیری است که حقیقتی قدیمی را پوشانده بود؛ اینکه کشورهای عربی منطقه در برابر آتش مصون نیستند.
این تحولات منجر به فروپاشی معادله ثابت در تعاملات کشورهای خلیج فارس با آمریکا شد؛ معادلهای که بر دو فرضیه بنا شده بود: صادرات نفت با خیال آسوده و امنیتی که واشنگتن به اعراب هدیه میدهد.
اما شش ماه گذشته و جنگ بزرگی که در منطقه اتفاق افتاد، در واقع آزمایشگاهی زنده برای بازتعریف روابط کشورهای خلیج فارس با خودشان، آمریکا و کل جهان و نیز برای بازیابی نقش جغرافیای خلیج فارس بوده است.
تنگه هرمز چگونه معادله آمریکا درباره جغرافیا را نابود کرد؟
آنچه در این مرحله بیش از همه مشهود است، مقیاس خسارات مادی نیست، بلکه فروپاشی خود نظریههای بزرگ است. در اینجا جغرافیا جایگاه برجسته خود را بازیافته است؛ جایگاهی که مدرنیستها و اقتصاددانان سیاسی آمریکایی معتقد بودند که از بین رفته و ادعا میکردند که آمریکا توانسته با انرژیهای تجدیدپذیر و هوش مصنوعی، منطقه غرب آسیا را از قدرت خود تهی کند و جغرافیا دیگر قدرت ایجاد نمیکند.
در واقع آمریکاییها روی این موضوع حساب کرده بودند که توانستهاند با فناوری خود مرزهای جهان را بشکنند و کل دنیا را به سیطره خود در بیاورند، اما تنگه هرمز این باور را نابود کرد: 33 کیلومتر آب، در یک موقعیت کاملاً جغرافیایی که قابل جابجایی یا جایگزینی نیست، توانایی خود را در جابجایی بازارهای کل جهان ثابت کرد.
به این ترتیب، تنگه هرمز ثابت کرد که جایگاه جغرافیا نه تنها از بین نرفته؛ …
