به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، بررسی کارنامه پنجماهه نخست سال جاری فاش میسازد که صنعت سینمای ایران به شدت آسیبپذیر شده است. در پرمخاطبترین فصل سال (نوروز و تابستان) تنها حدود ۲ میلیون و ۶۳۰ هزار مخاطب به سالنهای سینما مراجعه کردهاند؛ آماری فاجعهبار برای کشوری ۹۰ میلیونی که از قطع ارتباط عمیق بدنه جامعه و خانوادهها با پرده نقرهای خبر میدهد.
افت و خیزهای هفتگی گیشه نیز این بیثباتی را تایید میکند. سینماها طی دو هفته متوالی به دلیل تعطیلات مناسبتی، فروشی معادل ۴۴ میلیارد تومان (با ۲۹۰ هزار مخاطب) را ثبت کردند، اما در هفته بعد با ریزش به ۳۵ میلیارد تومان (۲۵۰ هزار و ۸۱۸ مخاطب) به پایینترین حد خود رسیدند. نوسان افت فروش در هفته اخیر حتی شدیدتر شد و با تجربه سه روز تعطیلی، با افت ۲۰ میلیاردی نسبت به اوج خود، به رقم ۲۶ میلیارد و ۸۳۸ میلیون تومان (۱۹۹ هزار و ۲۸۹ مخاطب) سقوط کرد.
در این میان، تنها ۱۵ فیلم روی پرده قرار دارند و دو اثر پربازیگر «زندهشور» (با ۱۶ میلیارد تومان فروش هفتگی) و «استخر» (با ۱۳ میلیارد و ۳۳۸ میلیون تومان) بخش اعظم درآمد را بلعیدهاند و رتبه سوم یعنی «لباسشخصی» با فاصلهای چشمگیر تنها ۸۲۶ میلیون تومان فروخته است. این شکاف عمیق، نشاندهنده گیشهای تکقطبی است که صرفاً بر چهرههای مطرح و تبلیغات مجازی متکی است—روندی که با تخلیه هیجان اولیه، ناگزیر به افول شدید خواهد رسید. پدیده «اودیسه» نولان؛ الگوی اقتدار حماسی و ملی در گیشه جهانی
در نقطه مقابلِ انقباض گیشه در ایران، هالیوود درس بزرگی در باب «سینمای ملی، کیفیسازی و جذابیت گیشه» ارائه میدهد. فیلم «اودیسه» به کارگردانی کریستوفر نولان، با عبور از درآمد جهانی ۱.۱ میلیارد دلار، به پرفروشترین اثر دوران کاری این فیلمساز تبدیل شد و رکورد پرفروشترین اکران تاریخ فرمت «آیمکس» (IMAX) را با ۲۸۹ میلیون دلار (و عبور از ۲۷۱ میلیون دلارِ آواتار) شکست.
نولان در سیستم سینمایی آمریکا اثری سفارشیساز، اما به شدت ملی و ارگانیک محسوب میشود. او حماسه کلاسیک هومر را با کیفیتی بینظیر، فرمتهای پیشرفته بصری و داستانگویی جذاب به روی پرده آورده است:
- فروش آمریکای شمالی: ۴۶۱ میلیون دلار | بازارهای بینالمللی: ۶۴۳ میلیون دلار
- جایگاه: دومین فیلم پرفروش سال …
