به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو، کویت کشوری کوچک در شمال غربی خلیج فارس است که پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، به یکی از مهمترین مراکز حضور نظامی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شد. کویت امروز میزبان شبکهای از پایگاههای نظامی واشنگتن است؛ پایگاههایی که هرکدام بخشی از یک معماری گسترده برای پشتیبانی لجستیکی، عملیات هوایی، انتقال نیرو و مدیریت حضور نظامی آمریکا در منطقه را بر عهده دارند.
حضور نظامی آمریکا در کویت پس از شکست عراق در جنگ خلیج فارس وارد مرحلهای تازه شد. واشنگتن که پیش از آن به دنبال تثبیت جای پای خود در منطقه بود، کویت را به یکی از اصلیترین مراکز استقرار نیرو و تجهیزات خود تبدیل کرد؛ روندی که طی سه دهه گذشته باعث شده این کشور به یکی از مهمترین شرکای نظامی آمریکا در حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی این کشور (سنتکام) تبدیل شود.
از پایگاه لجستیکی عریفجان تا پایگاههای هوایی علی السالم و احمد الجابر، مجموعهای از مراکز نظامی در خاک کویت ایجاد شدهاند که هرکدام مأموریتی مشخص در شبکه عملیاتی آمریکا در غرب آسیا دارند.
از عریفجان تا علی السالم؛ شبکهای برای حفظ حضور آمریکا
شبکه پایگاههای آمریکا در کویت برخلاف یک مرکز نظامی منفرد، مجموعهای از پایگاهها با وظایف متفاوت است؛ از ذخیره و انتقال تجهیزات گرفته تا پشتیبانی هوایی و آمادهسازی نیروهای اعزامی.
در میان این پایگاهها، کمپ عریفجان (Camp Arifjan) بهعنوان یکی از بزرگترین مراکز لجستیکی آمریکا در غرب آسیا شناخته میشود. این پایگاه در جنوب شرقی کویت قرار دارد و طی سالهای گذشته به مرکز اصلی انتقال نیرو، تجهیزات و پشتیبانی عملیاتهای زمینی آمریکا در منطقه تبدیل شده است.
عریفجان را میتوان ستون فقرات زمینی حضور آمریکا در کویت دانست؛ جایی که تجهیزات سنگین، خودروهای نظامی، قطعات یدکی، تجهیزات مهندسی، ذخایر لجستیکی و اقلام مورد نیاز یگانهای آمریکایی پیش از انتقال به مناطق عملیاتی در آن نگهداری و سازماندهی میشوند.
علی السالم؛ بازوی هوایی آمریکا در کویت
در کنار عریفجان، پایگاه هوایی علی السالم یکی از مهمترین مراکز هوایی آمریکا در کویت به شمار میرود. این پایگاه در شمال غربی کویت و در نزدیکی مرز عراق قرار دارد و به دلیل موقعیت جغرافیایی و برخورداری از زیرساختهای …
