به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو؛ کاربری زمین، یعنی اینکه هر بخش از یک سرزمین برای چه هدفی استفاده میشود، برای مثال مسکونی، کشاورزی، صنعتی، فضای سبز یا منابع آبی. این موضوع در شهرهای بزرگ اهمیت ویژهای دارد، چون نوع استفاده از زمین میتواند مسیر آینده یک شهر را تعیین کند. اگر این تغییرات بدون برنامه و کنترل رخ دهند، پیامدهای آن فقط به ظاهر شهر محدود نمیشود، بلکه محیط زیست، منابع آب، خاک، کیفیت هوا و حتی شیوه زندگی مردم را هم تحت تأثیر قرار میدهند. به همین دلیل، بررسی روند تغییرات کاربری و پوشش زمین یکی از پایههای مهم برای رسیدن به توسعه پایدار به شمار میرود؛ توسعهای که قرار است میان نیازهای امروز و حفظ منابع برای آینده تعادل برقرار کند.
در دهههای اخیر، رشد سریع جمعیت شهری در جهان باعث شده شهرها بهتدریج به سمت نواحی پیرامونی گسترش پیدا کنند. این روند در بسیاری از کشورهای در حال توسعه شدیدتر و کمنظمتر بوده است. یکی از مهمترین پیامدهای این گسترش، تبدیل زمینهای کشاورزی و فضاهای سبز به مناطق مسکونی، تجاری و صنعتی است. چنین تغییری میتواند به از دست رفتن خاکهای حاصلخیز، کاهش تولید غذایی، آسیب به اکوسیستمها و افزایش فشار بر منابع طبیعی منجر شود. از همین رو، پژوهشگران در سالهای اخیر بیش از گذشته به سراغ فناوریهای سنجشازدور، مانند تصاویر ماهوارهای، رفتهاند تا تغییرات شهری را با دقت بیشتری پایش کنند و تصویری روشن از سرعت و جهت این تحولات به دست آورند.
در همین رابطه، زهرا محمداسماعیل، محقق موسسه تحقیقات خاک و آب کشور وابسته به سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، به همراه دو همکار دیگر از همین موسسه، پژوهشی درباره روند دگرگونی کاربری و پوشش زمین در کلانشهر تهران انجام دادهاند. این تحقیق به طور مشخص به بررسی تغییرات سه دهه اخیر در پایتخت پرداخته و تلاش کرده است نشان دهد تهران در این مدت چگونه از نظر فضایی گسترش یافته و این گسترش چه اثری بر زمینهای کشاورزی، باغها، اراضی بایر و دیگر بخشهای طبیعی و انسانساخت گذاشته است.
برای انجام این پژوهش، محققان از دادههای سنجشازدور استفاده کردند؛ یعنی اطلاعاتی که از راه تصاویر ماهوارهای به دست میآیند. در این مطالعه، تصاویر ماهوارههای لندست و سنتینل-۲ مربوط به سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۰ بررسی …
