به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو، آپارتماننشینی اگرچه امکان زندگی در واحدهای مستقل را برای افراد فراهم کرده است، اما همزمان به معنای زندگی در کنار افرادی است که حقوق و منافع مشترکی با یکدیگر دارند. راهرو، راهپله، آسانسور، حیاط، تأسیسات و بسیاری از بخشهای ساختمان متعلق به همه ساکنان است و نحوه استفاده از آنها میتواند زمینهساز اختلاف شود، از سوی دیگر، ایجاد سر و صدای غیرمتعارف، اشغال پارکینگ یا مشاعات و حتی نحوه تعیین شارژ و هزینههای ساختمان از جمله موضوعاتی است که گاهی اختلافات ساده همسایگی را به مسائل حقوقی و قضایی تبدیل میکند.برای بررسی ابعاد حقوقی آپارتماننشینی، مزاحمتهای همسایگی، مسئولیت مالک و مستأجر و حدود اختیارات مدیر ساختمان، با دکتر محمد وارسته بازقعله، حقوقدان ومدرس حقوق گفتوگو کردهایم.
مالکیت آپارتمان، مجوز سلب آسایش همسایه نیست
سؤال: آپارتماننشینی از منظر حقوقی چه ویژگی خاصی دارد؟
دکتر محمد وارسته بازقعله گفت: مهمترین ویژگی آپارتماننشینی این است که افراد، در عین برخورداری از مالکیت یا حق استفاده اختصاصی از واحد خود، ناگزیر با دیگر ساکنان در بخشهایی از ساختمان شریک هستند. بنابراین، زندگی آپارتمانی تنها بر مبنای «حق مالکیت» تعریف نمیشود، بلکه با حقوق متقابل، مسئولیت اجتماعی و رعایت حقوق همسایگان نیز همراه است.
وی گفت: هیچکس نمیتواند با این استدلال که «این واحد متعلق به من است»، هرگونه رفتاری را در آن انجام دهد؛ زیرا استفاده از ملک اختصاصی نیز نباید بهگونهای باشد که بهطور غیرمتعارف موجب سلب آسایش و تضییع حقوق دیگران شود.
سؤال: مهمترین قانون حاکم بر روابط آپارتماننشینان در ایران چیست؟
وارسته بازقعله گفت: قانون اصلی در این زمینه، «قانون تملک آپارتمانها» و آییننامه اجرایی آن است، این مقررات، ساختمان را از حیث حقوقی به دو بخش کلی، یعنی قسمتهای اختصاصی و قسمتهای مشترک تقسیم میکنند.
وی گفت: واحد مسکونی هر شخص اصولاً در بخش اختصاصی قرار میگیرد، اما راهپله، راهرو، آسانسور، حیاط، تأسیسات مشترک و سایر قسمتهایی که برای استفاده عمومی یا مشترک ساکنان پیشبینی شدهاند، تابع مقررات مربوط به قسمتهای مشترک هستند. اصل اساسی این است که استفاده از مشاعات نباید بهصورت انحصاری و برخلاف حقوق سایر …
