گروه راه و ساختمان اقتصادآنلاین، محله صادقیه به عنوان شریان ارتباطی و قطب سنتی تقاضای مسکن در غرب تهران، این روزها صحنه رویارویی دو رویکرد کاملاً متفاوت از سوی موجران و متقاضیان است؛ رویکردی که در یک سوی آن تمایل شدید به دریافت درآمدهای نقدی و مستمر ماهیانه خودنمایی میکند و در سوی دیگر، عطش خروج سرمایه از چرخه اجارهبهای ماهیانه از طریق واگذاری تمامعیار ودیعه مسکن شکل گرفته است.
این شکاف عمیق ساختاری، بازار معاملات استیجاری را با پدیدهای چندقطبی روبهرو کرده که در آن سن بنا، میزان متراژ و قرارگیری در بافت نوساز یا میانسال، شکافهای چشمگیری در الگوی پیشنهادی قراردادها پدید آورده است.
بررسی نبض فایلهای استیجاری در این محدوده راهبردی حاکی از آن است که نوسازهای متراژبالا با سرعتی فزاینده به سمت قراردادهای شبهمالکیتی با ارقام سنگین ودیعه میل میکنند و در مقابل، واحدهای چندساله و میانمتراژ که ستون اصلی جذب طبقه متوسط کارمندی و زوجهای جوان به شمار میروند، زیر بار سنگین افزایش تعهدات ماهیانه قرار گرفتهاند.
موجران با اتکا به دسترسی فوقالعاده این پهنه جغرافیایی به شبکه حملونقل عمومی و شبکه بزرگراهی، انتظارات بازدهی خود را بر پایه تورم عمومی و هزینههای جاری خانوار بازتنظیم کردهاند؛ امری که موجب شده انعطافپذیری سنتی در تبدیل ودیعه به اجارهبها تا حد زیادی فرسایش یابد.
در این میان، بافت واحدهای بزرگمتراژ و نوساخت صادقیه تحت تاثیر رویکرد مالکانی قرار دارد که حفظ ارزش اسمی سرمایه را در سایه تمرکز صرف بر رهنهای سنگین جستوجو میکنند و عملاً این دسته از …
