به گزارش جام جم آنلاین؛ در بخش نخست این گفتوگوی تفصیلی با سعید سلطانی، حسین امیرجهانی، حامد حسینی و امین زندگانی درباره دلایل استقبال مخاطبان از سریال «طوبی»، شخصیتهای چندلایه، قصه خانوادگی، همذاتپنداری و نحوه روایت یک داستان ۵۰ ساله صحبت شد. اما «طوبی» یک پرسش مهمتر را هم پیش روی سازندگان قرار میدهد: آیا هنوز تلویزیون بهترین بستر برای روایت قصههای بلند و پرشخصیت است؟ در ادامه، حامد حسینی و دیگر دستاندرکاران طوبی از تفاوت تلویزیون و پلتفرمها، ظرفیت مخاطب تلویزیون و آسیبی میگویند که نگاه «صرفا شغلی» میتواند به تولیدات این رسانه وارد کند .
با توجه به تعدد شخصیتها و گستردگی قصه، از منظر تهیه و تولید، آیا فکر میکنید اگر «طوبی» برای نمایش خانگی ساخته میشد، میتوانست با همین تعداد قسمت تولید شود؟ اساسا آیا دست سازندگان تلویزیونی برای ساخت چنین آثار بلندی بازتر است؟
سعید سلطانی : خیلی کوتاه جواب میدهم. من الان در حال همکاری با پلتفرم هستم. تلویزیون بهمراتب از پلتفرم فراگیرتر است؛ دامنه مخاطب بیشتری دارد و تأثیر بیشتری هم دارد .
حسین امیرجهانی : هیچ سریال پلتفرمیای نمیتوانید پیدا کنید که بالای ۱۰ میلیون مخاطب داشته باشد .
حامد حسینی : در قدم اول باید بگویم مقیاس مخاطب تلویزیون با هیچ رسانه دیگری در ایران قابل مقایسه نیست. ممکن است یک فیلم سینمایی یا سریال نمایش خانگی اثر مهم و موفقی باشد، اما همچنان تلویزیون دامنه مخاطب بسیار گستردهتری دارد و میتواند با طیف متنوعتری از مردم ارتباط برقرار کند . ناظر به این صحبتم خاطرهای تعریف میکنم. در کارنامه کاریام سه، چهار اثر دیدهشده دارم که توانستهاند سیمرغ یا جوایز متعدد دیگری بگیرند، اما همچنان وقتی سفر میروم و میخواهند من را معرفی کنند، میگویند تهیهکننده «طوبی» است .
ضمن اینکه باید بگویم اینها به منزله پوشش ضعفهای موجود در تلویزیون نیست. درست است که تلویزیون برای مواردی خطوط قرمز دارد، اما پلتفرم به جهت تولید، بهمراتب خطوط قرمز بیشتری دارد. چرا؟ وقتی قرار است کاراکتری بهشدت دوستداشتنی خلق کنید، دستت در تلویزیون از لحاظ سبک زندگی بازتر است، چون تعداد همذاتپنداریهای مخاطب بیشتر است . نکته این است که مسلماً تلویزیون …
