پس از جنگ ۴۰روزه یا جنگ رمضان، ایران کنترل تنگه هرمز را در اختیار گرفت. در آن مقطع، با توجه به شرایط جنگ، مقرر شد کشتیها از مسیر مشخصی در محدوده میان جزیره هنگام و جزیره قشم وارد خلیجفارس یا از آن خارج شوند. این وضعیت گرچه برای کشتیها دشوار بود، اما از نظر ایران برای کنترل و مدیریت تنگه ضروری بود.
پس از آن، با مطرحشدن تفاهمنامه با آمریکا، قرار شد کنترل تنگه با اختیار و فرماندهی نیروی دریایی سپاه و با همکاری وزارت امور خارجه انجام شود و مسیر عبور و مرور نیز به منطقهای پایینتر انتقال یابد.
پس از نقض آتشبس و تحولات بعدی، وزارت امور خارجه ایران مذاکراتی را با عمان آغاز کرد. در جریان رفتوآمدها و جلسات برگزارشده، ایران منطقهای را برای عبور و مرور پیشنهاد کرد که در نشستهای اخیر مورد بررسی قرار گرفت و در نهایت مورد قبول عمان واقع شد. این منطقه براساس نقشه مشخص شده و مسیر آن هم در محدوده ایران و هم عمان قرار دارد، اما بخش عمده آن در منطقه آبی ایران است.
براساس این توافق، کنترل، مدیریت و فرماندهی این مسیر همچنان در اختیار ایران خواهد بود؛ بنابراین بحث «بسته بودن» تنگه، موضوعی جدا از این توافق است. تنگه اکنون تحت کنترل ایران قرار دارد و هر زمان که ایران تشخیص دهد، امکان رفتوآمد وجود خواهد داشت، اما در مورد کشورهایی مانند آمریکا، …
