خانه همیشه فقط چند متر دیوار و سقف نبوده است. جایی برای خوابیدن، بزرگکردن فرزند، مهمانیدادن، خلوتکردن و بخشی از زندگی خانوادگی ماست. اما وقتی قیمت هر متر خانه از توان خرید مردم سریعتر بالا میرود، اتفاق عجیبی رخ میدهد؛ بهجای آنکه قیمتها کوچک شوند، خانهها کوچک میشوند.
خبر آغاز طرح «خانهریز» در تهران دوباره همین مسئله را پیش روی ما گذاشته است. ایده این است که وقتی خرید یک واحد کامل برای بخش بزرگی از جامعه دشوار شده، امکان خرید بخشهای کوچکتری از ارزش یک ملک فراهم شود. البته «خانهریز» را نباید با «ریزخانه» یکی دانست؛ اولی شیوهای برای مالکیت خرد و متری است و دومی الگویی از زندگی در واحدهای بسیار کوچک. با این حال، هر دو از یک واقعیت مشترک خبر میدهند: رؤیای مالکیت مسکن در کلانشهرهای گران، بهتدریج در حال تغییر شکل است.
این مسئله فقط مختص تهران نیست.
نیویورک سالها پیش پروژهای به نام Carmel Place را آزمایش کرد؛ ساختمانی با ۵۵ واحد مسکونی کوچک که مساحت آنها حدود ۲۴ تا ۳۳ مترمربع بود. این خانهها با سقفهای بلند، نور مناسب، فضای ذخیرهسازی و طراحی انعطافپذیر ساخته شدند تا نشان دهند کوچکبودن الزاماً به معنای بدبودن کیفیت زندگی نیست.
اتفاقاً ریزخانهها مزایای قابل دفاعی دارند. یک جوان مجرد شاید ترجیح دهد بهجای خانهای بزرگ در فاصله زیاد از محل کار، …
