جوان آنلاین: سعدالله زارعی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: در دو هفته اخیر شاهد دو اقدام موازی که هر یک ظاهراً معنای متفاوتی دارد از سوی دشمن شاهد بودیم؛ ابتدا تحریم اقتصادی و سپس اعزام هیئت سیاسی. اما واقعیت این است که وقتی باطن این هر دو را میشکافیم، آنها را مدل شناختهشدهای از قدرتی میبینیم که پس از شکست در قدرتنمایی نظامی عرضه شده است. آمریکاییها در حالی که در جریان مذاکرات اسلامآباد وانمود کردند برای به نتیجه رسیدن روند سیاسی در طول دوران دوماهه مذاکرات، قوانین تحریمی مربوط به صادرات نفت ایران را کنار میگذارند تا حُسننیت خود را نشان دهند، بهمحض آنکه متوجه شدند ایران بر مبنای بیانیه اولیه مذاکرات، بر حقوق خود پافشاری میکند، معافیت تحریم نفت ایران را برداشتند و به آن محاصره دریایی ایران نیز اضافه کردند. مدتی پس از آن هم وزارت تروریستی خزانهداری تحریمهای جدیدی علیه هر طرف خارجی که بخواهد مجرایی برای همکاری اقتصادی با ایران باز کند، وضع نمود که البته با واکنش طرفهای خارجی از مستقلترینها تا وابستهترینها مواجه شد و پس از آن روزی نبود که مقامات این کشور در توضیح تحریم جدید و نحوه مواجهه با کشورهایی که رعایت نکنند، بیان و بیانیهای نداشته باشند که این وضع هر اقدام جدید آمریکا علیه ایران را نشان میدهد.
دولت متجاوز و در عین حال مستأصل آمریکا دو هفته پیش تحریم ظاهراً جدیدی که از دوره ریاستجمهوری اوباما وجود داشت را علیه هر شرکت و دولت خارجی که بخواهد روزنهای برای تبادلات نفتی با ایران باز کند مطرح کرد، اما یک هفته پس از آن از طرف پاکستانی خواست در سفر به ایران، جمعبندی مقامات جمهوری اسلامی را به کاخ سفید منعکس کند، بدون آنکه خود آمریکا جمعبندی تازهای مبتنی بر باز شدن گره مذاکرات ارائه نماید.
حسب بعضی گزارشات، عاصم منیر پس از ملاقات با مقامات، جمعبندی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران را منعکس کرده که در آن نشان میدهد جمهوری اسلامی بدون تحقق شروطش ازسرگیری مذاکرهای که با تخلفات عدیده آمریکا متوقف گردیده را نمیپذیرد. ایران البته علیرغم عهدشکنی آمریکاییها بر همان شروط مندرج در بندهای یک، چهار و پنج تفاهمنامه تأکید کرده که از جمله پایان جنگ در همه جبههها به شمول لبنان و فلسطین (غزه و کرانه)، آزادسازی پولهای ایران، عدم دخالت آمریکا …
