در اسطورههای ایرانی، ققنوس پرندهای است که در آتش میسوزد و از خاکستر خود، نیرومندتر برمیخیزد. این اسطوره، صرفاً یک داستان افسانهای نیست، بلکه یک کهنالگو است که از واقعیت تاریخ ایرانیان نشئت گرفته است. اگر به جنگ ۱۲ روزه، جنگ ۴۰ روزه و جنگ ۱۷ روزه اخیر نگاه کنیم، دشمن تصور میکرد با هر حمله، ایران را به عقب میراند و به تسلیم و پایان مقاومت میکشاند، اما ایران هر بار یک گام به جلو آمد و باعث شگفتی شد. جنگ ۱۲ روزه تمام شد و دشمن خیال کرد نفس ایران بریده و ایران در موضع ضعف است، اما در جنگ ۴۰ روزه، ایران قویتر، هماهنگتر، تهاجمیتر و دقیقتر ظاهر شد. چندی بعد سکوت صحنه نبرد نظامی بعد از امضای تفاهمنامه میان رؤسای جمهور ایران و امریکا رخ داد و دشمن بار دیگر خیال کرد معادله تغییر کرده است، اما در حمله ۱۷ روزه امریکا، ایران چنان جنگید که به اعتراف خود غربیها، «ترس و حیرت» در محاسبات دشمن رخنه کرد.
این سیر صعودی، تصادفی نیست. این، نشئت گرفته از روحیه ایرانی و نشاندهنده یک الگوی راهبردی است، هر تهاجم، یک جهش راهبردی. احکام جدید صادره در انتصابات فرماندهان نیروهای مسلح از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی، در واقع جمعبندی همین الگو است، دوران اقدامات واکنشی ایران تمام و دوران جدیدی آغاز شده است. مهمترین جمله این احکام، کوتاهترین آنهاست: «آمادگی هوشمندانه برای اجرای عملیات تهاجمی پرقدرت علیه دشمن». برای دههها، ادبیات رسمی جمهوری اسلامی ایران بر «بازدارندگی» استوار بود، بر این منطق که اگر دشمن بداند پاسخ واکنشی ایران ویرانگر خواهد بود، حمله نخواهد کرد. اما حالا فرماندهی کل قوا از سپاه میخواهد که «تهاجمی» باشد و بازدارندگی، در «قدرت تهاجم» تعریف میشود. این یک چرخش دکترینال است، چرخشی از «انتظار برای ضربه» به «ابتکار عمل تهاجمی».
چینش سایر فرماندهان و مأموریتهای محوله به آنان نیز با همین منطق هماهنگ است. سرلشکر ایزدی، «ژنرال سایه»، سالها در سکوت و در سطح راهبردی طراحی کرده و حالا جانشین سپاه شده است. این انتصاب، یک پیام راهبردی دارد، سپاه در دوره جدید، بیش از هر چیز به «طراح» نیاز دارد. در کنار او و در رأس فرماندهی سپاه، سرلشگر وحیدی قرار دارد، مردی که روزگاری نیروی قدس را هدایت میکرد و عملیاتهای فرامرزی را در کارنامه دارد و دشمنان، بهخصوص …
