آیا ژنرالهای بازنشسته پنتاگون و مشاوران اقتصادی کاخ سفید هنوز خیال میکنند میشود امنیت انرژی جهان را بدون عبور از تنگه هرمز تضمین کرد؟ این پرسش را تهران مطرح نمیکند؛ خیابانهای لندن، پمپبنزینهای نیویورک و مزارع آلمان فریادش میزنند. امریکا سالها با ژست ابرقدرتی، ایران را «تهدید» خواند و گمان کرد با تحریم میتواند این بازیگر کلیدی را از معادلات جهانی کنار بگذارد. حالا این واشینگتن است که در انزوای اقتصادی و امنیتی دستوپا میزند و مقاماتش ناگزیر به اعترافهایی تلخ شدهاند؛ از قدرت موشکی ایران در تنگه هرمز گرفته تا نقش بیبدیل نفت و گاز ایران در مهار بحران انرژی و کود شیمیایی غرب.
تنگه هرمز فقط یک آبراهه نیست؛ گذرگاه بیش از ۲۰ درصد نفت و گاز مایع جهان و نزدیک به ۳۰ درصد تجارت دریایی نفت است. جمهوری اسلامی ایران بر اساس حقوق بینالملل و جغرافیای طبیعی، جایگاهی بیرقیب در این شریان حیاتی دارد. هرگونه بیثباتی در این تنگه، نه یک تهدید منطقهای، که زلزلهای اقتصادی در قلب اروپا و امریکاست. غرب امروز درگیر جنگی فرسایشی در اوکراین است و همزمان تنشها در دریای سرخ و بابالمندب، مسیرهای جایگزین انرژی را هم ناامن کرده است. در چنین فضایی، ثبات تنگه هرمز برای بازار جهانی حکم اکسیژن را دارد؛ ثباتی که با اراده و منافع ایران گره خورده است. …
