جوان آنلاین: در شب ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱، بینندگان تلویزیون در سراسر جهان چیزی را تماشا کردند که قبلاً هرگز ندیده بودند. سیانان جنگ خلیج فارس را به صورت زنده پخش کرد. برای میلیونها نفر، این تصاویر نویدبخش ورود به عصری جدید بود. در آن زمان و با خاطره جنگ ویتنام، تعداد کمی از امریکاییها انتظار یک پیروزی آسان را داشتند. آنچه در پی آن رخ داد تقریباً همه را شوکه کرد. پس از پنج هفته حملات هوایی، نیروهای زمینی ائتلاف، کویت را در حدود ۱۰۰ ساعت آزاد کردند. اهمیت پیروزی امریکا بسیار فراتر از میدان نبرد بود و جایگاه ایالات متحده را برجسته میکرد به خصوص که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، واشینگتن با هیچ دشمن بزرگی روبهرو نبود و در مرکز شبکههای مالی، فناوری و اتحاد جهان قرار داشت. همچنین، این کشور از قابلیتهای نظامی پیشرفتهای برخوردار بود که هیچ قدرت دیگری نمیتوانست با آن برابری کند. به این ترتیب، ایالات متحده به چیزی غیرمعمول در تاریخ مدرن تبدیل شده بود.
افشای محدودیتهای امریکا.
اما آن دوران اکنون به پایان رسیده است. ایالات متحده دیگر از آن نوع برتری نظامی که در سال ۱۹۹۱ داشت، برخوردار نیست. به لطف جهانی شدن، ساختارهای لازم برای جنگ دقیق، دیگر در انحصار تعداد انگشتشماری از قدرتهای بزرگ نیست و در دسترس طیف وسیعی از بازیگرانی است که قادر به ایستادگی در برابر کشورهای بسیار قویتر هستند. در واقع، جنگ ایران نمونهای از این چرخش است. در حالی که جنگ خلیج فارس تسلط امریکا را نشان داد، درگیریهای این روزها در اطراف تنگه هرمز محدودیتهای امریکا را آشکار میکند. دوران جدیدی در راه است، دورانی که در آن فرضیات دوره پس از جنگ سرد وارونه میشوند. ایالات متحده نمیتواند دیگران را از طریق اعمال زور با هزینه کم، وادار به تمکین به خواسته خود کند. قدرت امریکا به جای تضمین ثبات و پیشبینیپذیری، به منبعی از بیثباتی تبدیل شده است. قدرتهای ضعیفتر، فضایل سرکشی و اختلال را آموختهاند و ابزارهایی برای تحمیل هزینههای هنگفت به ایالات متحده و متحدان و شرکای آن دارند. دوران آینده، دوران بحرانهای مکرر، هزینههای بالاتر برای حفاظت از تجارت جهانی و تشدید رقابت بر سر گلوگاههای راهبردی جهان خواهد بود. قوانین قدرتی که بر دوران پس از جنگ سرد حاکم بود، از بین رفتهاند و نظم بینالمللی …
